Płynąc do Bizancji

[Michał Pawica]

Płynąc do Bizancji 

William Butler Yeats 

I.
To nie kraj dla starców. Wokół młodzi w pląsach,
Pośród drzew nade mną ptaków słodkie trele —
Pieśń przemijająca — a pośród ich harców 
Wody od sardeli kipią i makreli.

Ci, co poczęci, zrodzeni, odeszli,

Wszystko stworzenie - trwa w swej doczesności;
W tańcu zmysłowym zgubiło bez reszty
Pamięć o odwiecznej człowieczej mądrości.

II
Starym i nic nie wart: jestem, jak w łachmanach
Na wróble strach śmieszny; lecz dusza uparta 
W śpiew i w tan idzie, tym rozradowana
Im bardziej wytarta jej doczesna szata.

O tej śpiewu szkole pieją już peany -
Zachwytu nad wiecznym myśli dzieł splendorem;
Tak więc przemierzyłem morza, oceany,
By się nisko skłonić przed Jej swiętym dworem.

III
O mędrcy, niosący wieczny boski ogień 
Wśród ścian złocistemi cieknących wzorami -

Włóżcie w moje dłonie olimpijski płomień 
I bądźcie dla duszy mej śpiewu mistrzami.

Niech do cna szczeźnie serce me - z chuci chore,
I w konającego zwierzęcia okowach,

Samo nie wie, czym jest - Nike, więc mnie skoro
Ku arcydziełom wieczności poprowadź.

IV
Zrzuciwszy tę postać, będę mógł zapomnieć
O cielesnym kształcie, marnych ziemskich istnień
- Wziąć ten, który ukuł alchemik nadworny

Ze złotego kruszcu, emalii wybornej,

By piał, gdy Bizancji Pana senność zmorzy
Lub z gałęzi złotej górne głosił hymny
O czasach zaprzeszłych, mijających, przyszłych.

Edytowane 6 godzin temu przez Michał Pawica (wyświetl historię edycji)