Płynąc do Bizancji

[Michał Pawica]

William Butler Yeats 

I.
To nie kraj dla starców. Wokół młodzi w pląsach,
Pośród drzew nade mną ptaków słodkie trele —
Pieśń przemijająca — a pośród ich harców 
Wody od sardeli kipią i makreli.

Wszystko, co poczęte, zrodzone, czy zmarło,
Wszystko stworzenie - trwa w tej doczesności;
W tańcu zmysłowym zgubiło, zatarło
Pamięć o odwiecznej człowieczej mądrości.

II
Starym i nic nie wart: jestem, jak w łachmanach
Na wróble strach śmieszny; lecz dusza uparta 
W śpiew i w tan idzie, tym rozradowana
Im bardziej jej szata doczesna wytarta. 

O tej śpiewu szkole pieją już peany -
Zachwytu nad wiecznym myśli dzieł splendorem;
Tak więc przemierzyłem morza, oceany,
By się nisko skłonić przed Jej swiętym dworem.

III
O mędrcy, niosący wieczny boski ogień 
W wirze złocistemi cieknącym wzorami -

Włóżcie w moje dłonie olimpijski płomień 
I bądźcie dla duszy mej śpiewu mistrzami.

Niech do cna szczeźnie serce me - na chuć chore,
I w konającego zwierzęcia okowach,
Czym jest, samo nie wie -  więc mnie, Nike, skoro
Ku artefaktom wieczności poprowadź.

IV
Zrzuciwszy tę postać, nigdy nie przybiorę
Kształtu  właściwego marnym ziemskim tworom
- Lecz ten, który tworzył z emalii wybornej 
I złotego kruszcu alchemik nadworny
By piał, gdy Bizancji Pana senność zmorzy
Lub z gałęzi złotej górne głosił hymny
O czasach zaprzeszłych, mijających, przyszłych

Edytowane 22 minuty temu przez Michał Pawica (wyświetl historię edycji)