na sygnale

[iwonaroma]

ratujemy ciało 

 

bo to ciało ma za mało 

doświadczeń

 

jeszcze chce i jeszcze musi 

 

jeszcze kochać 

jeszcze nienawidzić 

jeszcze śmiać się 

jeszcze płakać

 

jeszcze szukać podróżować 

błądzić i znajdować 

 

uczyć się 

pracować 

tworzyć 

bimbać sobie

i łajdaczyć 

 

bo po przekroczeniu progu

basta finito 

wpół uśmiechu

wpół łzy

 

najgorsze jest niedokończenie

 

ratujemy więc ciało 

bo to ciało ma za mało

za mało za mało

 

a gdy ciało już dostało 

to co miało dostać 

ratowanie niepotrzebne

skazane na fiasko

 

ale my nie wiemy 

co w środku w człowieku 

 

na sygnale więc jedziemy ratować 

ciało siostry i brata

 

[Sylwester_Lasota]

Jakby troszeczkę zabrakło impetu na końcu ale i tak ta karetka jedzie niezgorzej. :)

 

Pozdrawiam. 

[iwonaroma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@Sylwester_Lasota Fakt :) Karetka nie powinna się ślimaczyć ;)

Dzięki, również pozdrowienia 

 

 

[violetta]

@iwonaroma kojarzy się Konopnicką:)

[Migrena]

@iwonaroma

 

Twój wiersz  to manifest zycia jako projektu !!!

 

Heidegger powiedziałby że ratujemy ciało, by mogło nadal "być w świecie”.

 

i to jest prawdziwy sens akcji.

 

świetnie.

[iwonaroma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@violetta No co Ty :) A to ciekawe skojarzenie, muszę to przemyśleć ;)

Dzięki:)

 

 

 

@Migrena  Heidegger miał rację, dodałabym tylko (co pewnie u niego było w domyśle) - w tym świecie!

Rzeczywiście, życie jako projekt, to mi się podoba :) Precz z chaosem! 

Dzięki

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

 

 

@Robert Witold Gorzkowski @Omagamoga

Podziękowania