Gdzie rdzewieją miecze: 77. Połamany miecz

[Łukasz Jurczyk]

77. Połamany miecz

(narrator: kobieta z taboru)

 

1.

 

Nie wrócił z pola.
Na glinianym kubku
został ślad palców.

 

2.

 

Nie ma łez. Maluję
oczy węglem,
usta winem.

 

3.

 

Żołnierze patrzą.
W ich oczach głód,
nie litość.

 

4.

 

Usłyszałam śmiech
i nagle zapragnęłam
komuś go wyrwać.

 

5.

 

Łatwo sprzedać
skórę za chleb.
Trudniej duszę.

 

6.

 

Widziałam rannych.
Ten Agrianin pożera

własny ból od środka.

 

7.

 

Przemywam ranę.
Jakbym zszywała
własną przyszłość.

 

8.

 

Siedzimy razem —
kobieta bez domu
i wojownik bez ostrza.

 

cdn.

[Poet Ka]

@Łukasz Jurczyk

 

niezwykły punkt widzenia

4- trudne emocje

5- myśl

6- obserwacja

7- współczucie

kobiecy punkt widzenia

 

teoretycznie od 4 do 7 części

długa droga, bo części 4 i 7 przecież skontrastowane

- tu inaczej,

to niezwykle kobiece

myślenie i postrzeganie 

 

 

[Łukasz Jurczyk]

@Poet Ka Bardzo dziękuję !!!

 

Kobiece narracje są trudne w pisaniu. Jeżeli zabrzmiała wiarygodnie to się bardzo cieszę :)

 

Płaczą mi w ramię.

Wielcy herosi, co w dzień

chcą pożreć świat cały.

 

Pozdrawiam 

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Wybór narratorki - kobiety z taboru jest świetny!

 

Kobiety, które szły za armią, by prać, gotować, opatrywać, służyć i trwać są w historii całkowicie pomijane.

A tu - jej perspektywa odczarowuje wojnę. Ślad palca na glinianym kubku - drobny, domowy szczegół a najmocniej podkreśla nieobecność poległego.

Jej makijaż jest bardzo ważny - musi wyglądać na silną lub pożądaną, by przeżyć w brutalnym świecie żołnierzy. Narratorka ma pełną świadomość swojego uprzedmiotowienia. W oczach żołnierzy jest łupem lub towarem.

Chęć „wyrwania komuś śmiechu” pokazuje, jak głęboko wojna deprawuje emocje.

 

„Łatwo sprzedać skórę za chleb. Trudniej duszę.” - w warunkach wojny, moralność staje się luksusem.

 

Przemywanie rany staje się rytuałem - ratując żołnierza, narratorka próbuje „zszyć” własny, zrujnowany świat.

Spotkanie „kobiety bez domu” i „wojownika bez ostrza” to obraz totalnej klęski militarnej i życiowej. Zostaje tylko puste „teraz” i wspólna obecność.

 

Naprawdę jestem pod wrażeniem, że tak sugestywnie ukazałeś kobiecą perspektywę wojny.

 

 

Węgiel na oczach.

Kubek czuje ślad palca.

Wojna nie ma łez.