Deskale

[Florian Konrad]

zwróciłaś mi uwagę, kochanie, że nawet 
w wierszach miłosnych – mrok, którego
nie mogę/nie chciałbym się wyzbyć.

 

masz całkowitą rację. ale pójdę dziś
w głębsze draństwa, grotechę i kuriozalność, 
stworzę coś nie o nas: 
zalążek bajki o post-parze, jaką są... ślady 
po rozkładzie zwłok, ludzkie kontury
wżarte w klepki parkietów.

 

Romeo i Julia z tego samego bloku.
para samotnych staruszków, którzy
nie lubili się za życia. zmarli w krótkim
odstępie czasu. trochę minęło,
nim ich znaleziono.

 

on gnił na trzecim piętrze, ona 
dekomponowała się na parterze.

 

zabrano ciała. jeszcze nie weszły ekipy
sprzątające. patrz: oni spieszą się z czułością,
obejmują się w swoistej podprzestrzeni,
tyleż brzydkiej, co mistycznej kraince. czas nagli,
trzeba nacieszyć się sobą, póki nie ma 
panów w białych kombinezonach.

 

turpizm? raczej bajka o jo-jo, drogocennym, bo
z litego mięsa, po którym, gdy się urwie,
nie będzie potrzeby płakać, obwiąże się
tylko gałki oczne gałązkami jałowca, 
tak, by było cierniowo.

[Sekrett]

@Florian Konrad

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Podoba mi się użycie „cierniowo” - ta biblijna alegoria zastosowana przymiotnikowo działa jednocześnie dosłownie (cierń) i metaforycznie, a nawet lekko obrazoburczo.

 

Poza tym podoba mi się obraz mięsnego jojo. Takim jojo mogłabym bawić się z moimi kotkami.