Wybacz mi nieścisłość i ciszę, którą wołam Ciebie...

[Stukacz]

Link do recytacji (tym razem nie pioseka):

 

 

 

 

Wybacz mi nieścisłość i ciszę, którą wołam Ciebie

Wybacz, bo oczy Twoje błyszczą więcej niż gwiazdy na niebie

Wybacz, że pragnę bardziej niż ptak obłoków

Wybacz – dla mnie jesteś przyrodą z górskich stoków

 

Więcej: jesteś jak mak czerwony na łące

I kwiaty najpiękniejsze, życiem pachnące

I potokiem – więcej: rwącym strumieniem

Jesteś po prostu moim natchnieniem

 

Kimś kto mógłby i może zmienić ognia żywioły

Co mnie wypalają – pozostawiając popioły

Kimś więcej niż te powietrze i ta ziemia

Więcej niż woda i mroczne podziemia

 

Kimś kto na zawsze przy mnie zostanie

Cokolwiek się stanie

 

A jeśli nie – to jesteś bólem i dreszczem

Łez nieprzerwanym deszczem

 

 

 

 

Edytowane 15 godzin temu przez Stukacz (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Stukacz

 

W tym wierszu czuć ducha polskiego romantyzmu niemal w każdym wersie. :)