Samotność nie jedno ma imię

[wiedźma]

 

 

Samotność jak cisza 

Z wyboru - koi

Z konieczności- boli 

Dom bez okien 

50 odcieni czerni 

Niema burza 

Nie słychać 

oddechu 

Śpiewu ptaków  

Pulsu w skroniach  

Krzyku za szkłem  

Szeptu imienia  

Pęknięty dźwięk 

Zgiełk miasta  

Nie zagłusza  

Tłum na przystanku  

Ramię przy ramieniu  

Oddech przy oddechu  

Niema próżnia  

Samotne drzewo  

Świta  

 

inspiracja : 

 

Emily Dickinson¹  

" The soul selects her own society - Then shuts the door "²  

 

 

 

 

Przypisy:  

¹  Emily Dickinson - 1830 - 1886, poetka amerykańska. Większość życia spędziła w dobrowolnym odosobnieniu.  

 

²  Tłumaczenie: " Dusza wybiera sobie własne towarzystwo -Potem zamyka drzwi ".

Edytowane 9 godzin temu przez wiedźma (wyświetl historię edycji)

[Stary_Kredens]

Trochę jak dla mnie za dużo tych wyliczeń przez co gubi się nastrój wiersza 

Pozdrawiam serdecznie kredens 

[wiedźma]

@Stary_Kredens  duszny, to jeden oddech. Dziękuję za komentarz. Każdy wiele dla mnie znaczy. 

Serdecznie pozdrawiam. 

[Annna2]

@wiedźma lubię Emily.

Nie wiem, jaka ta samotność jest gorsza- samotna samotność,

czy może samotność we dwoje

[wiedźma]

@Annna2 zastanawiałam się nad tym pisząc to -  były nawet wersy o tym, np : 

 

Samotność za dwoje 

Razem a osobno. 

Usunęłam je i dodaĺam tłum. 

Twórczość Emily odkryłam stosunkowo niedawno.  Ten cytowany jest z wiersza 303. Było ich , o ile dobrze pamiętam,  1705.

Ten wiersz to jeden oddech. 

Pozdrawiam serdecznie i dziękuję za komentarz i polubienie .

Edytowane 5 godzin temu przez wiedźma (wyświetl historię edycji)

[Annna2]

@wiedźma  pisała tak lekko i pięknie, tak krucho.

A spędziła prawie całe swoje życie nie wychodząc z pokoju.

Czy była samotna? Nie wiem, ale swoje uczucia przelewała subtelnie i pięknie

[wiedźma]

@Annna2 ja jednego dnia bym pewnie nie przeżyła bez drugiego człowieka ;) 

[Berenika97]

@wiedźma

 

Niezwykle poruszający tekst, w którym jest brutalnie szczery kontrast między samotnością z wyboru, która jest ukojeniem, a tą narzuconą, stającą się dusznym "domem bez okien".

Idealnie uchwyciłaś paradoks współczesności - tę fizyczną bliskość drugiego człowieka, "ramię przy ramieniu" na przystanku, która w żaden sposób nie jest w stanie przebić się przez "niemą próżnię" i wypełnić wewnętrznej ciszy.

Metafora "50 odcieni czerni" nadaje egzystencjalny ciężar, tak jak obraz "krzyku za szkłem". Nieobecność staje się namacalna.

 

Poezję Emily poznałam dwa lata temu. I przypadkowo-  weszłam do krakowskiego antykwariatu, a antykwariusz właśnie trzymał  jej wiersze. I zaczął mi je polecać. Nawet napisałam o niej wiersz. Muszę go odnaleźć - też inspirujesz! :))

[wiedźma]

@Berenika97 dziękuję  bardzo. To cudowna, twórcza  interpretacja,  prosto z serca. 

Z niecierpliwością czekam na publikację wiersza. 

Życzę samych wspaniałości. Uściski.