Szczerość
stoi na scenie
Wyniosła
Zabija nadzieję
Karmi się własnym
blaskiem
Nie ogrzewa
Nie oddycha
Jak pomnik
Nie dotykaj. Zostawisz ślady
Szczerość
w odcieniach
czerwieni
Krwawa
żywa
Rozrywa
Krzyczy.
Bełkocze.
Przeklina
Nie pozuje
Nie udaje, że jej nie ma.
Szczerość
stoi na scenie
Wyniosła
Zabija nadzieję
Karmi się własnym
blaskiem
Nie ogrzewa
Nie oddycha
Jak pomnik
Nie dotykaj. Zostawisz ślady
Szczerość w odcieniach
czerwieni
Krwawa
żywa
Rozrywa
Krzyczy.
Bełkocze.
Przeklina
Nie pozuje
Nie udaje, że jej nie ma.
Wiersz ma w sobie coś interesującego - przede wszystkim klimat i kilka fajnych obrazów.
Fraza „ciemność nie wystająca zza żaluzji" jest bardzo oryginalna - ta ciemność, która nie „wycieka", jest zamknięta, stłumiona, wydaje się bardziej groźna niż otwarta.
Wers „ono nie słyszy że ciemność gorsza jest od ciszy" buduje napięcie paradoksem.
Rezygnacja z przepychania przez tłum i sięgnięcie po szampana to gest trochę gorzki – jest w tym coś z czarnego humoru.
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
Przez _Marianna_W_ · Opublikowano
