Schody.

[Leszek Piotr Laskowski]

„Schody”

Schody do nieba, po słońca drabinie,
schody schodzące w palącym zapachu,
donikąd schody, na wiszącej linie,
schody ryzyka — do życia bez strachu.

Nie za majątki, w złotej pysze przedniej,
ani rozgrzeszeń w pokutach ościennych —
wybierasz je świadomie, lub bezwiednie,
sądem będąc sobie najsumienniejszym.

Dwie pamięci zostawisz, krocząc schodami:
majątki z betonu, z ogólnego pojęcia,
i miłość bliskich, idących śladami
za tobą wiernie — od swego poczęcia.

Schody ma każdy, pnie nimi się w górę,
są te łagodne i bardziej pionowe,
są schody wesołe i schody ponure —
i wszystkie są one jednoosobowe.

A kiedy na ostatnim stopniu stajesz,
nie liczysz bogactw które się skończyły —
są tyle wart, ile dobra pozostawiasz
w sercach tych, co obok ciebie żyły.

Nie pytaj zatem, dokąd droga prowadzi,
bo kres nie mówi, czy życie coś warte —
liczy się tylko, kto po tobie wchodzi
na schody, które zostawiasz otwarte.

Leszek Piotr Laskowski

[Jacek_Suchowicz]

 

@Leszek Piotr Laskowski

 

do tych dywagacji krótką myśl dodam

która Ci umknęła lub jej nie dostrzegłeś

że nie wspomniałeś o takich schodach

które ludzie sami budują dla siebie

 

miast iść drogą prostą zaczynają kluczyć

budować problemy niczym stopnie schodów

a życie prostuje dając nam nauki

by miast się wdrapywać mieli proste drogi
:))))

[Annna2]

@Leszek Piotr Laskowski  "Per aspera ad astra"

Bo ceni się bardziej to, co nie przychodzi bez trudu.

 

"bo kres nie mówi, czy życie coś warte —
liczy się tylko, kto po tobie wchodzi
na schody, które zostawiasz otwarte".

 

Tak- bo nigdy po trupach do celu.