Próg

[Berenika97]

@Na liniach czasu

 

Bardzo dziękuję!  Cieszę się . :)  Serdecznie pozdrawiam. :)

@Mitylene

 

Bardzo dziękuję! 

Świetnie, że zauważyłaś - chodziło mi o oddanie również tej miejskiej klaustrofobii, i samotności. Takiej beznadziei. 

Serdecznie pozdrawiam. 

@Christine

 

Bardzo dziękuję! 

Tak, o to chodziło, jak trudno czasami się odnaleźć w miejskiej przestrzeni. :) 

Serdecznie pozdrawiam. :)

[Robert Witold Gorzkowski]

@Berenika97 to się w głowie nie mieści jak dobry wiersz spłodziłaś tak nie przesadzam mnie zamurowało świetne metafory lekko napisane w tej ponurej scenerii nocy twego miasta. Mocna dojrzała poezja oszczędna w słowa a jednak niosąca ze sobą przejmujący dynamizm:

 

„Okna ryglowane ciszą.

W dusznej bliskości mebli

świat urywa się na progu.

Noc - woda bez brzegu.”

 

Czyż tylko ta zwrotka nie daje pełni twojego przekazu? 
sam tytuł jest dramatyczny Próg jest to słowo wielowątkowe. Doskonałe do filozoficznych rozważań jak przejście w świat intymny lub pozostanie w tajemnicy. 
Ty nas wpuszczasz dajesz nam swoje ego:

 

„Wyżyma zmęczenie z koszuli.

Liczy, ile ciepła dzień

zabrał tym razem.”

 

po czym kończysz rezygnacją:

 

„Może wreszcie zatonąć.”

 

Ale czy napewno o te jednoznaczne zatonięcie chodzi?

czy nie puszczasz do nas oka i czytelnik tonie ale w swoich myślach bo po cóż by było:

 

„On przynosi w kieszeniach cudzy wzrok

i lepki kurz - nalot na spojrzeniu.

W czterech ścianach zdejmuje twarz.

Ostrożnie.
By nie przerwać siebie."

 

ostrożnie przenosić swoje spostrzeżenia by zdejmując z siebie maskę uważać by nie obsypać codziennym kurzem wnętrza swojej intymności. To daje nadzieję na nowy dzień. 
 

wiersz oniryczny a jednak do bólu realny z jego zapalnym migotaniem:

 

„Latarnia miga trzeci dzień.

Ktoś przestał zgłaszać.

Miasto pulsuje jak stan zapalny.”

 

i z nigdy nie zasypiającymi ulicami. 
 No no koleżanko 

 

 

                           chapeau bas

 

 

 

 

Edytowane 18 godzin temu przez Robert Witold Gorzkowski (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Robert Witold Gorzkowski

 

Bardzo dziękuję!  

 

Dziękuję Ci za ten komentarz -  to jest esej. Przeszedłeś przez wiersz uważnie, wers po wersie, i zostawiłeś ślady swojego czytania. To dla autora rzadki prezent.

Pytanie o „może wreszcie zatonąć" - nie jest jednoznaczne. Każde czytanie ma prawo do swojego świtu.

A "Próg" jako słowo wielowątkowe - tak, dokładnie. Piszesz o przejściu w świat intymny, o tajemnicy. Dla mnie próg był granicą, za którą można w końcu być sobą - i jednocześnie miejscem, gdzie świat się urywa. Jedno i drugie naraz.

Chapeau bas również - za czytanie, za niezwykły komentarz.

Serdecznie pozdrawiam kolegę, który pisze niesamowite wiersze. :)