Gdzie rdzewieją miecze: 75. Gaugamela

[Łukasz Jurczyk]

75. Gaugamela

(narrator: Agrianin)

 

1.

 

Widziałem z daleka
złote rydwany jak słońce —
i pustkę w sobie.

 

2.

 

Czemu ich tylu?
Czemu ja znów tutaj
z tarczą w dłoni?

 

3.

 

Mój brat z Pelagonii
zawiązał chustę na ramię —
„żeby mnie poznali”.

 

4.

 

Bęben zabił raz
i serce jak zwierzę
wyszło z klatki.

 

5.

 

Ruszyliśmy w step,
jakby wszystko co było
już nie miało wagi.

 

6.

 

Biegliśmy lekko.
Z boku, na skrzydło.
Jak psy na łańcuchu.

 

7.

 

Rozkaz: rozstąpić się —
niech rydwany
same się zgubią.

 

8.

 

Koń z poderżniętym gardłem
jeszcze biegnie —
nie wie, że umiera.

 

9.

 

Z bliska ich twarze.
Czarne brody,
oczy – ludzkie.

 

10.

 

Brat miał procę.
Nie strzelił ani razu.
Potem płakał.

 

11.

 

Falangę rozdarło —
ktoś zawahał się
o oddech za długo.

 

12.

 

Nie było linii —
tylko ciała
szukające kierunku.

 

13.

 

Król wrócił z krzykiem —
płomień,
który przypomina, że żyjesz.

 

14.

 

Persowie pękli —
jak łuk,
który zbyt długo był napięty.

 

15.

 

Strzała bez imienia.
Weszła cicho,
jakby znała miejsce.

 

16.

 

Koniec bez słów.
To
najbardziej prawdziwe.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Narrator - żołnierz elitarnej piechoty lekkiej. Mógł swobodnie obserwować pole bitwy ze swojej perspektywy, ponieważ nie był "zamknięty" w falandze.

Złote rydwany Persów, nie robią na nim wrażenia - wywołują jedynie „pustkę”. Wydaje się, że popadł w apatię i egzystencjalne zmęczenie.

Widzi mocne obrazy bitwy - "koń z poderżniętym gardłem" - jak metafora samej wojny, mechanizm, który raz wprawiony w ruch, toczy się dalej, mimo że życie już z niego uciekło.

"Czarne brody, ludzkie oczy" - to moment, w którym wróg staje się człowiekiem, a "brat z procą, który płacze" - to odarcie wojny z mitu odwagi.

 

Podkreśla ważną rolę Aleksandra - "Król wrócił z krzykiem - płomień .." - jego strategiczna decyzja "uratowała zwycięstwo".

 

Metafora łuku, który pęka, idealnie podsumowuje moment załamania się armii Dariusza. Ale nie ma tu radości z wielkiego zwycięstwa Aleksandra.

 

Zakończenie - „Koniec bez słów” - jest bardzo wymowne - sugeruje, że o prawdziwej wojnie nie da się opowiedzieć - można ją tylko przemilczeć.

 

Falanga tnie morze piasku.

W huku bębnów

kruszy się imperium.