Warszawski ptasiniec.

[Leszek Piotr Laskowski]

„Warszawski ptasiniec”

 

Patrzę przez okno codziennie,

ciekawski człowiek jest ze mnie,

chętnie ptaki obserwuję,

często się im przypatruję.

 

Widzę gołębie i wrony,

kawki widzę i gawrony,

mewy znad Wisły ciągnące,

piskliwym głosem skrzypiące.

 

Wróble rzadko przylatują,

prawie się nie pokazują.

Nie lubi wróbli Warszawa,

a może to wróbli sprawa?

 

Może się jej obawiają,

że tak rzadko tu zaglądają.

Dużej Warszawy nie lubią,

bo boją się, że się zgubią.

 

Czasem zaglądną sikorki,

przeszukują w pniach otworki,

larw i gąsienic szukają,

„pia-ki, pi-kiki” śpiewają.

 

Z pewnością ta ich rozmowa

sikorcze sekrety chowa,

ale jakie — tego nie wiemy

i raczej się nie dowiemy.

 

Zdziwieniem — jak na Warszawę —

bywa, że dzięcioły żwawe

czasami tu zaglądają

i dziobami w korę stukają.

 

A pan kos na czubku drzewa,

wieczorem i rano śpiewa,

a pani kosowa — żona,

w gałązkach drzew zaczajona.

 

Sroka coś zaskrzeczy w locie,

paszkot usiądzie na płocie.

Ptasiniec w Warszawie mamy,

choć ledwie go dostrzegamy.

 

Leszek Piotr Laskowski.

 

 

 

[Annna2]

@Leszek Piotr Laskowski

u nas też wróbli mniej- mieszkam na Warmii (ok. Olsztyna),

zabieramy im miejsca do życia. Wszechobecny postęp kosztuje.