Stare wersje siebie

[wiedźma]

 

Myśli jak burza  

Nagła  

Gwałtowna  

Z gradem  

 

Wywraca  

bezpieczne "jutro"  

Grad uderza w skronie  

jak bęben  

Pęka cisza  

szyta latami.  

Każda bryłka  

to imię  

data  

niezadane pytanie  

brak odpowiedzi.  

 

Uderza w serce  

gdzie chowałam  

stare wersje siebie  

Nie ma już  

suchych miejsc.  

 

Po burzy  

wychodzę boso  

Mokro i grząsko  

I czuję jak bije  

pod stopami  

nowe

[hollow man]

@wiedźma

Gwałtowne zjawiska, a później spokój i wsłuchanie się w ziemię.

 

Latem, przed żniwami, na wsi wszystko kręciło się wokół pogody.

Za dużo deszczu - niedobrze. Za dużo słońca - niedobrze. Jednego lata cały lipiec był gorący, susza niemiłosierna. I gdy na początku sierpnia, nocą, zaczął padać deszcz wybiegliśmy z kuzynami na podwórko, zdjęliśmy koszulki i boso tańczyliśmy w tym deszczu. Było w tym coś pierwotnie radosnego i wyzwalającego. I ten zapach... Ten zapach mam zapisany w ciele migdałowatym.

[wiedźma]

@hollow man to po tej mojej łące mi zostało, haha.

Też mam takie wspomnienia z wakacji u dziadków, niezapominane chwile. Tam to dopiero były łąki i dzika rzeka. Jeździło się cały dzień na rowerze. Oranżada w woreczku ze słomką a i kogiel- mogiel babci - smak lepszy niż ciacho z najlepszej cukierni dziś. Zapach pieczonego chleba...pelargonie, czarna porzeczka w ogrodzie, truskawki...

No to było i dawno i jak teraz o tym myślę- jak wczoraj.

No i się rozmarzyłam haha. Fajnie mieć takie wspomnienia. 

Dziękuję, pozdrawiam. 

[Poet Ka]

@wiedźma

 

ruch, emocje

w końcu katharsis

osiągnięte dzięki

burzy z gradem 

i wspomnieniom

[wiedźma]

@Poet Ka tak, to takie oczyszczenie duszy. 

Proza życia od rana wróciła, jednak " lubię to ". 

Pozdrawiam i dziękuję.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.