fake town

[hollow man]

wierzyli
w nieuchronność losu
śnili tropiki

 

do czasu
gdy pozbawili
rzeki brzegów

 

zbudowali fake town
gdzie każdy umiał
rolę

 

umierając
chwytali
ostatnie
błyski
prawdy

[Charismafilos]

@hollow man Bracie! dobry początek na jakieś dystopijne post-apokalipso ;)

[violetta]

@hollow man życie potrafi zaskoczyć pozytywnie:)

[wiedźma]

@hollow man Gorzkie i  dobitnie prawdziwe.  Czasem a może i często jest tak, że udajemy przed sobą, że wolimy słodki sen, marzenia od bolesnej prawdy. Na schyłku życia może okazać się, że za późno się budzimy z tego snu.

Daje dobrą refleksję.  Ważne by w porę dostrzec " błyski prawdy".

Podoba mi się taki autentyzm i fajne,  spójne, choć gorzkie,  zakończenie.  Pozdrawiam ciepło.

[Poet Ka]

@hollow man

pełne goryczy te slowa

 

zbiorowy bohater liryczny

mierzy się z fałszem

 

z własnej winy

 

i z katastrofą

 

śmierć jego jest tragiczna 

(tak to odbieram)

[tetu]

Wczytuję się tutaj w pewien tragizm. Ta nieuchronność losu jest pewnego rodzaju pułapką dla bohatera — pułapką w której póki co pasuje mu "śnić". 
Kiedy sen się kończy, a śmierć przychodzi po swoje, zaczyna się walka. Paradoksalnie walcząc z przeznaczeniem pod lir wciąż je wypełnia.  

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dla mnie tyle wystarczy. Pozdrawiam. 

[hollow man]

@Charismafilos

Bracie, myślę, że i takie nuty wybrzmiewają w ludzkich życiach.

 

@violetta

Pokrzepia mnie Twój entuzjazm :)

 

@wiedźma

Może gorzkie lub fatalistyczne, ale nie szarpałbym zębami żył z tego powodu, bo to 'jedna z możliwych perspektyw'. 

 

Czy to sen
Jest życiem
Czy życie snem
Któż to wie
Któż to wie

 

@Poet Ka

Bohater zbiorowy. Czy to bohater uniwersalny? Czy zbiorowy w sensie pewnej społeczności? Teraz dopiero przyszło mi skojarzenie z 'Dogville' von Triera, gdy rozpatruję to na poziomie społeczności właśnie.

 

@tetu

Jeśli tak wybrzmiało, to znakomicie.
Ktoś powiedział, że "życie można zrozumieć tylko wstecz, ale trzeba je przeżywać naprzód".

 

Dziękuję Wam za wnikliwość i tkanie siatki interpretacyjnej w różnych kierunkach.

[violetta]

@hollow man żebyś był na wyższym poziomie i się utrzymać, to Bóg musi cię przygotować:) taki jest mój entuzjazm:) jeżeli jesteś tu gdzie jesteś, to też jest dobre:) mój poziom jest taki, że lubię klarowność:)

[hania kluseczka]

@hollow man no cóż, ja nie jestem wyrozumiała dla takich ludzi, lepiej żeby już sobie dalej, w dupie grzebali, niż prawdę zobaczyli, tuż przed śmiercią, nie są jej godni i nie zasłużyli na nią:) 

[violetta]

@hania kluseczka czas nikomu nie wybacza:) jeszcze co:)

[hollow man]

@hania kluseczka

Czyli Ty już znasz prawdę, której przebłyski oni dopiero przed śmiercią poznają?

 

@violetta
Klarowność - zazdroszczę.

 

Edytowane wczoraj o 06:08 przez hollow man (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@hollow man

 

Dla mnie jest to niezła lekcja o kosztach, jakie płacimy za próbę całkowitego opanowania świata. Niszcząc naturalne bariery (brzegi rzek) zamiast wolności - zamykamy się w sztucznym, wyreżyserowanym świecie. To metafora świata, w którym wszystko stało się płynne i pozbawione fundamentów.

Żyjemy w kłamstwie tak głęboko, że tylko śmierć, jest w stanie nas z niego wytrącić i pozwolić nam dostrzec "błyski prawdy". "Błyski" - to słowo sugeruje, że prawda nie jest już stałym światłem.

Bardzo intrygujący wiersz. :)

[hollow man]

@Berenika97

Jakby reprezentacje rzeczy

Zastąpiły same rzeczy

Jakby mapa przykryła

Całe terytorium

Jakby znaki na autostradach

Przestały mieć sens

Bo wszystkie drogi

Prowadzą

Do fake town

 

 

 

Edytowane wczoraj o 15:31 przez hollow man (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@hollow man

 

To właśnie ta pułapka -  zaczęliśmy wierzyć, że menu smakuje lepiej niż potrawa. Mapa daje nam złudne poczucie bezpieczeństwa i kontroli, ale to na terytorium – w tym nieuregulowanym, pełnym błota i zakrętów świecie - dzieje się życie.

Może te wspomniane wcześniej "błyski" to po prostu miejsca, gdzie mapa się przeciera i wreszcie czuć pod stopami prawdziwy grunt?

[hollow man]

@Berenika97

Ta mapa to Baudrillard czytający Borgesa. Dziękuję.

[Berenika97]

@hollow man

 

To nie jest zestawienie dla wszystkich – trzeba być prawdziwym erudytą (a ja nim nie jestem) , by tak zgrabnie żonglować takimi nazwiskami. Niestety - Baudrillard i Borges to duet dla tych, którzy lubią, gdy rzeczywistość zaczyna pękać w szwach. Pozdrawiam. 

[hollow man]

@Berenika97

Ależ zdecydowanie! Ale czytać ich czy takiego Derridę, to z założenia podchodzisz do tego jak amator do partii szachów z arcymistrzem. Mam na półce "Tysiąc plateau" duetu Deleuze i Guattari. Na Kindle "Anty-Edypa", i wiem, że tego nie jestem w stanie pojąć. Wyobrażam sobie ile oni przeczytali i taki malutki jestem.

Ale ciągnie mnie melodyka, tajemnica, operowanie językiem, złożoność konceptualna...

To jak iść po "Lolitę" w poszukiwaniu ekscytacji, a dostać przebogactwo języka Nabokova.

Także na spokojnie. Braki każdego z nas zapełniłyby Wielki Kanion.

[Berenika97]

@hollow man

 

Właśnie - Nabokov to idealna analogia. Nikt nie czyta "Bladego ognia" dla fabuły. Wchodzisz, coś cię uderza, wychodzisz zmieniony i nie wiesz do końca czym. To pełnoprawny odbiór. 

A Deleuze - możesz wejść na czwartej stronie, wyjść na ósmej i zabrać ze sobą jeden obraz. Arcymistrz nie gra przeciwko tobie - gra obok.

To zdanie o Wielkim Kanionie zostanie ze mną długo.

Choć myślę, że braki nie są do zapełnienia - są do zamieszkania. Derrida chyba by się z tym zgodził.:))))