Zaczarowany lasek

[Berenika97]

Znam mały lasek - wodą spowity,

zaczarowany, bo z dawnej baśni.

W liliowych chmurach leży ukryty,

światło tam spłynie i mrok rozjaśni.

W kątach ślimaki pełzną powoli,

muszle niosące niczym latarnie.

Widok ten każdą troskę ukoi,

zanim noc cicho pokój ogarnie.

W samym zaś środku, w cylindrze z gliny,

dobry duch strzeże podwodne drogi.

Sny złe odpędza, broni głębiny,

by spokój wrócił wolny od trwogi.

Tak stoję w ciszy przy szklanej tafli,

gdzie bąbel tlenu z cicha się łamie.

Las się w stu litrach zmieścić potrafi,

a ja dam rybkom pyszne śniadanie.

 

 

[Poet Ka]

@Berenika97 to po prostu piękne...

 

 

[tetu]

 

Brawo @Berenika97 ! Tutaj jest tyle wrażliwości i świetnych metafor, że aż dech zapiera. 

Bardzo mi się podoba fraza ze ślimakami, których muszle są podobne do latarń — to perełka. Podoba mi sie też jak sprytnie przez trzy pierwsze strofy prowadziłaś z czytelnikiem grę prowadząc go w zupełnie inne rejestry, aż tu nagle... akwarium i cały jego przepiękny świat, a w nim przejrzyście czysta woda do której ma się ochotę wejść i zostać rybką, już nawet nie złotą;) Bardzo klimatyczny wiersz, a rymy nadają mu wyjątkowości i baśniowości. Pozdrawiam.

[andrew]

@Berenika97

...

lecz gdybyś krok

nierozważny zrobiła

i sama wody

się tej napiła

 

w księżniczkę

by cię zamieniła

 

a na dworze ...

 

to nie nasze

piękne morze

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia