Gdzie rdzewieją miecze: 72. Równina świata

[Łukasz Jurczyk]

72. Równina świata

 

1.

 

Gładka jak lustro.

Zobaczycie w niej siebie

tuż przed pęknięciem.

 

2.

 

Król Persów zebrał
narody jak monety —
i też nimi zapłaci.

 

3.

 

Macedończycy —
mało ich,
a wystarczy.

 

4.

 

Ostatni wdech.

Zanim kurz Gaugameli

zapcha wasze gardła.

 

5.

 

Sto języków,
a każdy rozumie
słowo „strach”.

 

6.

 

Wróżbici mówią:
bogowie są z nimi.
Zawsze są z nimi.

 

7.

 

Zgromadzono świat —
teraz trzeba go rozdzielić

na równe mogiły.

 

8.

 

Zostaną pieśni.

O tych, co przeżyli,

by móc kłamać dalej.

 

cdn.

[Poet Ka]

@Łukasz Jurczyk zastanawiałam się, co zacytować, nie mogę wybrać- bo każda ponumerowana część jest jak sentencja.

[Łukasz Jurczyk]

@Poet Ka Bardzo dziękuję!!!

 

Dla mnie 8 :)

 

Pozdrawiam serdecznie

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Egzystencjalny początek!

Równina - pole bitwy pod Gaugamelą - nie jest tylko terenem geograficznym, ale i "lustrem". W obliczu śmierci człowiek widzi swoją prawdziwą naturę, a wojna uświadamia nam naszą kruchość.

 

Bardzo podoba mi się porównanie ludzi do monet - imperium perskie było wielonarodowe, więc król "zbierał " narody jak kapitał. Nim (czyli ludźmi) płacił za swoje błędy.

 

Pod Gaugamelą Persowie mieli ponad pięć razy więcej żołnierzy niż było wojsk Aleksandra.

Narrator stwierdził - „mało ich, a wystarczy”. Świadczy to o dużej skuteczności Macedończyków i ich wodza.

 

Świetny jest motyw, że w momencie ataku macedońskiej falangi - jedynym zrozumiałym językiem wsród poddanych Dariusza III  jest strach.

 

Bardzo poruszające i pesymistyczne jest zakończenie - świat zostaje sprawiedliwie i „równo” podzielony tylko przez śmierć. A historia opowiedziana przez ocalonych (i zwyciezców) nie jest prawdą - to ich narracja.

 

Znowu bardzo aktualne! 

 

Piach nie pyta o imię.

Zliże krew królów i sług

z tą samą ulgą.