H. P. Lovecraft - IX. Dziedziniec (IX. The Courtyard)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Od tłumacza: Lovecraft czasem bywa subtelny, ale nie tu. Tylko dla czytelników o mocnych nerwach...

 

To miasto było mi już wcześniej dobrze znane;

Stare, trędowate, gdzie tłumy upodlone

Dla dziwnych bogów biły w gongi splugawione

W kryptach wrytych pod portu uliczki szemrane.

 

Stęchłe, rybiookie domy ślepiły wszędzie

Za mną, pochylone, wpół-żywe i pijane,

Jak przedzierając się przez brud przeszedłem bramę

Na czarny dziedziniec, gdzie ten człowiek będzie.

 

Zakląłem w głos, gdy mroczne ściany mnie zamknęły,

Żem kiedykolwiek do takiej meliny przyjść miał,

Gdy liczne okna niespodziewanie buchnęły

Dzikim światłem i rojami roztańczonych ciał:

Wściekły, bezgłośnie pląsający nieżywych krąg—

A żaden z tych trupów nie miał głowy ani rąk!

 

I Howard (Fungi from Yuggoth, sonet IX):

It was the city I had known before;

The ancient, leprous town where mongrel throngs

Chant to strange gods, and beat unhallowed gongs

In crypts beneath foul alleys near the shore.

 

The rotting, fish-eyed houses leered at me

From where they leaned, drunk and half-animate,

As edging through the filth I passed the gate

To the black courtyard where the man would be.

 

The dark walls closed me in, and loud I cursed

That ever I had come to such a den,

When suddenly a score of windows burst

Into wild light, and swarmed with dancing men:

Mad, soundless revels of the dragging dead—

And not a corpse had either hands or head!