jeszcze nie przegrałem

[P.Mgieł]

miasto znowu pachniało tanim piwem
i czymś, co miało być nadzieją,
ale zgubiło się gdzieś między chodnikiem
a porannym kacem.
kobieta na przystanku paliła papierosa
jakby każdy dym był ostatnim słowem,
którego nigdy nie powiedziała nikomu.
ja stałem obok
z rękami w kieszeniach
pełnych niczego
i kilku starych powodów, żeby jeszcze nie zniknąć.
autobus spóźniał się jak zwykle,
ludzie patrzyli w ziemię
jakby tam była odpowiedź,
albo przynajmniej coś bardziej sensownego niż niebo.
i wtedy, cholera,
ktoś się zaśmiał.
tak zwyczajnie,
bez powodu.
i przez sekundę
to brzmiało jak coś prawdziwego.
więc pomyślałem,
że może to wszystko
ten brud, zmęczenie, samotność —
to tylko tło
dla tych krótkich momentów,
które nie proszą o nic
i zostają trochę dłużej,
niż powinny.
autobus w końcu przyjechał,
drzwi się otworzyły,
a ja wszedłem do środka
jak ktoś,
kto jeszcze nie przegrał do końca.

[Alicja_Wysocka]

@P.Mgieł To taki opis chwili, jakby niezmarnowany, bo opisany, nieprzegrany, jak ślad odciśnięty butem,

a u Ciebie - piórem.

[Berenika97]

@P.Mgieł

 

Czuć w tym wierszu każdą minutę czekania na ten spóźniony autobus. Świetne zakończenie - czasem wystarczy sekunda cudzego śmiechu, żeby samemu poczuć się trochę mniej "przegranym". Bardzo podoba mi się taka  poezja codzienności.