Śmierć poety

[Stukacz]

Link do piosenki:

 

 

Zamarły bębny – szmer i śpiew

Tren śpiewany przez chór rozbity

Z nimi cichy szum i wiatru wiew

Umarł poeta lękiem zbity

 

Lękiem – bo na Boga tronie

Pod błękitny strumień ciało złoży

I w niebiańskich chwał ustronie

Na wieczność duszę swą położy

 

Taka rola, takie powołanie

Lepiej być nie mogło – no cóż

Miałby złożyć odwołanie

To jak wbić w otwarte serce nóż

 

I wstępuje w błękit błękitów

Tam Bóg, anioły białe

Klęka – do spotkania gotów

Niebiosa radości całe

 

A Bóg ciałem patrzy, mówi

Prawie szepcze, grzmi nieśmiało

Słowa poety duchem łowi

Jakby stworzył ich za mało

 

Poeto, Ty jednym wierszem w wieczność

W łaski moje przyszedłeś niepewny

To co potem – już konieczność

Nektar Bogów jak źródło wylewny

 

Życiem pokazałeś sobie

Że potrafisz mądrze, ładnie

Zaufałem sile, a ta drzemie w Tobie

Wielkie serce – tron mój nie upadnie