Odbiór osobisty

[Na liniach czasu]

 

W koszu na pranie
Na samym dnie
Znalazłam twoje łzy

Poliestrowe
Mocno pogniecione
I trochę rozciągnięte

Włożyłam do pralki
Na 180 stopni
Bez wybielacza

Wyprasowane
Złożone w kosteczkę
Czekają w szafie

Na odbiór osobisty

[Charismafilos]

@Na liniach czasu witaj w klubie łzawych wierszy ;)

[Na liniach czasu]

@Charismafilos  Przybijam wirtualną piąteczkę :D

[Charismafilos]

@Na liniach czasu na użytek alfabetu możemy umówić się na "rzymską piąteczkę" -> V    ;)

[violetta]

@Na liniach czasu poliester to się nie prasuje:) stopił by się pod żelazkiem:)

[Berenika97]

@Na liniach czasu

 

Pod pozornie gospodarskim tonem kryje się cały dramat - ktoś zostawił swój ból i nie wrócił po niego. A podmiot wiersza... sprał, wyprasował, czeka.

W tym geście jest i troska, i gorycz, i może nadzieja.

Podoba mi się. 

[Migrena]

@Na liniach czasu

 

widać świeże spojrzenie i odwagę w sięganiu po prostą, a trafną metaforę!!!

 

zwykłe pranie zamienia się tu w coś więcej: probę uporządkowania uczuć, które i tak wymykają   się kontroli.

 

a jednak jest w tym gest troski bo ktoś je przechował, wygładził, nie wyrzucił.

 

może właśnie to jest najciekawsze: że emocji nie da się "naprawić”   ale można je ocalić i zostawic miejsce na ich powrót.

 

ciekawy wiersz:)

 

[Na liniach czasu]

@violetta Idąc tym tokiem myślenia nie nastawia się prania na 180 stopni ;) Ale dobrze, że mówisz może ktoś chciałby wyprasować takie ubrania :D 

@Migrena Dziękuję bardzo :D