Zamyśleni

[Mitylene]

Potrafiłeś najpiękniej
ciepłymi dłońmi przywołać
ulotność myśli i nadzieję
na lepsze jutro

uśmiechem oplatałeś
liryczną przestrzeń

i bezpieczną przystań

smagany twoim szeptem wiatr
szaleńczo odnajdywał moje
spojrzenie
w półśnie
w nieskończoności
w tęsknocie.

 

Autor fotografii: Mirela Lewandowska

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 13 godzin temu przez Mitylene (wyświetl historię edycji)

[Aleksander Hoorn]

@MityleneW tekście klisza goni kliszę. I nie jest to dobra wiadomość dla wiersza, gdyż stworzony z tych przewidywalnych klocków obraz intymności ma wartość jedynie sentymentalną.

Skądinąd pod utworem znalazło się bardzo ładne zdjęcie. Jest w nim materiał na niebanalną metaforykę, jeśli udałoby się połączyć fotograficzną reprezentację z przekazem lirycznym. 

 

Jeden obraz mnie zatrzymał.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wiatr i szept - uruchamiają zazwyczaj mój czujnik grafomanii, ale tutaj go świadomie wyłączyłem, gdyż zazwyczaj 'szept' odsyła do znaczeń dużo łagodniejszych niż 'smaganie' - skoro napisałaś inaczej, znaczy - coś się dzieje.

W tej metaforze szept ma moc, siłę uderzenia, wysoką temperaturę, którą przekazuje dalej, poprzez ruch powietrza oraz czysty przepływ energii.

Zasadniczo tu znalazł się prawdziwy środek ciężkości tekstu, który najlepiej koreluje z treścią przekazaną za pomocą ilustrującego utwór obrazu.

 

AH

[Berenika97]

@Mitylene

 

Wiersz jest gęsty od obrazów - metafory nakładają się na siebie szybko, jedna za drugą.

Jakby podmiot liryczny sam był w tym stanie między jawą a snem.

Najpiękniejszy fragment to dla mnie ten wiatr, który "szaleńczo odnajduje spojrzenie" - to bardzo nieoczywiste połączenie, wiatr jako pośrednik między dwiema osobami, coś nieuchwytnego co jednak trafia dokładnie tam gdzie trzeba.  

Bardzo mi się podoba. :)