Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Akt oskarżenia

wiedźma
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
wiedźma

wiedźma

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

 

 

1. Akt oskarżenia:

 

Chcesz, by była: 

 

substytutem,  

zamienną częścią,  

plastrem na Twoje rany,

opcją gotową do wymiany,

niemym  

cieniem na ścianie,

alibi dla rąk, co drżą nad stołem,  

i win Twoich.  

 

Nie chcesz :

 

zobaczyć  

jej własnych pięści  

zaciśniętych na kruchym gardle.  

Ma własne wojny prowadzone szeptem.  

 

2. Sygnatura:

 

Jej „nie” odbija Ci się echem,  

bo między Wami nie ma ścian.  

Jest przepaść.  

A Ty wciąż ciągniesz ją w otchłań  

i niszczysz.  

 

A ona oddaje Ci wszystkie Twoje imiona.  

Koniec. Brak zamienników.  

 

3. Przesłuchanie:

 

J.w. Zgodnie z treścią punktu 1.  

 

To cały dowód w sprawie.  

 

4. Wyrok:

 

Brak zamienników.  

 

Wykonanie: natychmiast.  

Skazany: ty.  

Ocalona: Ona.  

Bez możliwości apelacji.

Edytowane przez wiedźma (wyświetl historię edycji)
14
Migrena

Migrena

Opublikowano
Opublikowano

@wiedźma

 

 

to nie jest akt oskarżenia to jest moment w którym język przestaje kłamac


kiedy   słowo nie udaje juz mostu tylko przyznaje się do bycia przepascią .

 

ona nie odchodzi ona przywraca znaczenia na swoje miejsce.


oddaje mu jego imiona jak zwraca się dług który nigdy nie był jej.

 

i nagle okazuje się że wyrok nie spada z góry
tylko wyrasta z samego środka milczenia

tam gdzie kończy się możliwość uzycia drugiego człowieka
zaczyna się jego nieodwołalne istnienie.

 

świetny wiersz.

 

magiczny:)

2
wiedźma

wiedźma

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Nata_Kruk zwariowany pomysł bardzo. Tak jak wyżej komentowałam - nie mogłam się oprzeć przed taką formą.

Dziękuję za docenienie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Migrena doskonała interpretacja. Sam tytuł miał sugerować to, że sprawa toczy się przed sądem . Kobieta jest i sędzią, prokuratorem, poszkodowaną i świadkiem w jednej osobie . 

Dziękuję za polubienie i świetny komentarz. 

 

 

3
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@wiedźma

 

Bardzo ciekawa forma! 

Wiersz jest mocny, oszczędny w słowach, a jednak głośny jak uderzenie sędziowskiego młotka. Świetnie wykorzystujesz chłód procedury sądowej, by opisać emocjonalną przepaść. To nie jest tylko wiersz o rozstaniu - to manifest ocalenia własnej tożsamości z rąk kogoś, kto widział w drugim człowieku jedynie "część zamienną" . Przejmujące studium wychodzenia z cienia. Świetny tekst! 

2
wiedźma

wiedźma

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Berenika97 Szczerze publikując go pomyślałam, że trzeba być niezłą wariatką, żeby coś takiego napisać i wrzucić na forum...

Po wczorajszej obserwacji zaistniałej sytuacji zrodził się w mojej zwichrowanej głowie taki oto pomysł. 

Dziękuję za cudowny komentarz i docenienie. Pozdrawiam serdecznie.

To ja dziękuję;)

2
andrew

andrew

Opublikowano
Opublikowano

@wiedźma

...

zegar zatrzymał się 

jakby chciał coś powiedzieć 

ONA cofnęła wskazówki 

 

sama musi

otworzyć siebie 

popatrzeć jak przez okno 

w NIEJ drzemie ...

 

jutro to nie fikcja 

nie biega po parku 

jest w NIEJ 

jest wiele szufladek 

otwierała niewłaściwe 

 

najłatwiej wydać wyrok 

myślę o ułaskawieniu

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • MIROSŁAW C.
      znamię

      Przez MIROSŁAW C. · Opublikowano

      w bukiecie  rozpaczy i bólu  na przepastnej łące gruzów zawiązuję w supełki  końce świata   a słońce  obejmuje mrok w moich oczach o rodzino w błękicie  dziś po raz pierwszy  będę spała sama  pod gołym niebem    ja jestem sierotą  znamieniem niełaski na tej ziemi   kropelki  zimnej wody wypływają spod kamienia jako wartość bezcenna życie   roi się od pytań      
    • Waldemar_Talar_Talar
      Do nieba nie jest daleko

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      @Andrzej_Wojnowski - dzięki - 
    • andrew
      Akt oskarżenia

      Przez andrew · Opublikowano

      @wiedźma ... zegar zatrzymał się  jakby chciał coś powiedzieć  ONA cofnęła wskazówki    sama musi otworzyć siebie  popatrzeć jak przez okno  w NIEJ drzemie ...   jutro to nie fikcja  nie biega po parku  jest w NIEJ  jest wiele szufladek  otwierała niewłaściwe    najłatwiej wydać wyrok  myślę o ułaskawieniu ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • andrew
      widzieć siebie...

      Przez andrew · Opublikowano

      @Waldemar_Talar_Talar

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @violetta @wiedźma
    • Lumen Astralis
      Strażniczka końca

      Przez Lumen Astralis · Opublikowano

      Idzie… strzępy przestają mieć znaczenie, Znikają co krok, wśród katedr bez boga, Wokół wszędzie pogrzebane istnienie, Biały bezdźwięk, coraz większa ta trwoga.   Milczący nawet wobec własnych myśli,  Przemierza prerie ostrego powietrza, Szuka ich, bo chciał, by dawno już przyszli, Rozszarpują się nici jego wnętrza.   Tętent koni naprowadza go na szlak,  Ku ciemnej jaskini, na skarpę bytu, Mieszka tam ta, co rozprasza każdy ślad, Gdzie milknie echo ludzkiego zachwytu.   Rozpościera się skamieniałe gardło, Wnętrze co nie zaprasza, a pożera, Krtań zaciska się jak ciężkie imadło, Wnętrze Ziemi napomyka ta sfera.   Kapanie odmierza coś nieustannie, Koniec lub początek - to bez znaczenia, Czas powiedzieć osobistej madonnie, Swojej, mojej, twojej, dane życzenia.   Wychodzi z ciemni strażniczka końca, Zbliżyła się - nie skracając dystansu, Wyłania się z półcienia bez słońca, Oczy bez dna, nabiera dysonansu.   Przeszywa głębię, słyszy szept bez źródła: „Czego szukasz zagubiony młodzieńcze?” Stanęła bliżej, rozprzestrzenia się mgła. „Wyzwolenia.” - widzi oczy odmieńcze.   Dotyk zamyka linearność czasu, Ciało bez ciepła, jednakże nie martwe, „Zatem przystąpisz do tegoż romansu?” Zamyka oddech i przegryza warstwę.   Kontakt rozpuszcza granice cielesne, Obecność tak bliska, że znika przestrzeń, Dając i biorąc tortury bolesne, „Nastał już czas twoich najszczerszych zwierzeń.”   Kradzież tlenu dobija dostatecznie, by paść i zamknąć powieki ciężkawe, „Jestem tu by zamilknąć ostatecznie. By zakopać swoje jestestwo krwawe.”   Muśnięcie, które nie zostawia ciepła, „Zatem spełnię transcendentalną misję.” Rozpad bez bólu szykuje eksmisję, Krew w krwioobiegu natychmiast skrzepła.   Rozpad nie boli - bo nie ma już kogo, Cisza nie trwa - bo nie zostało już nic, I nawet śmierć nie pozostała sama, Tylko brak, który nie pamięta imion.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...