Fatum

[EwelinaWawrzyniak]

Poprzez gęstego smrodu chmury,

w gorzkim zapachu, gdzie pasą się szczury,

zleciały się muchy. Już ich prawie nie czuje,

bo czucie pustki bezboleśnie mnie morduje.

Ciało juz sine i palce w fiolecie się mienią.

Może myśli me o Tobie w końcu się zmienią.

 

Cóż począć, gdy wiotkość me nogi przygniata?

Ja nie pamiętam twarzy mojego brata!

W grozy mroku, zapach nadziei się nagle rozhulał

- co śmiechem nade łzy me policzki otulał. 

Jednak imię twe - fatum - w grece pisane.

Pokornie zimne ręce na ziemii rozkładane. 

 

Więc leżę i ostatnie podrygi tańca mej śmierci miłuje,

chyba wieczny sen mnie w piekle nie rozczaruje.