Gdzie rdzewieją miecze: 67. Ziemia ciężka od czasu

[Łukasz Jurczyk]

67. Ziemia ciężka od czasu

 

 

1.

 

Egipt – dojrzały owoc.

Spada w dłoń zwycięzcy,

by go otruć swym snem.

 

2.

 

Miasta otwierają bramy,
zamknięte
spłonęłyby tak samo.

 

3.

 

Kapłani milczą,
pierwszy błąd
karmi bogów krwią.

 

4.

 

Nad Nilem nawet obcy
może być synem Ra —
jeśli niesie miecz.

 

5.

 

Rytuały trwają,
bo kosmos lubi powtarzać
swoje stare żarty.

 

6.

 

Im dalej idzie,
tym mniej jest człowiekiem —
a bardziej losem.

 

7.

 

Krucha wielkość.

Góra piachu myśli,

że jest szczytem świata.

 

8.

 

Czas nie ma wrogów —
ma tylko ofiary,
które o sobie myślą zbyt wiele.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Ten fragment to refleksja nad nieuchronnością upadku i ironią władzy. Wprawdzie jest tu starożytny Egipt, bo to etap w ekspansji Macedończyka, ale można z powodzeniem odczytać jako uniwersalna metafora cywilizacji, która osiągnęła swój kres.

 

Egipt - „dojrzały owoc” - piękny, ale bliski gnicia. Czyli podbój Egiptu  to iluzja. Kapłani wiedzą, że bogowie to narzędzia, a bogiem może być każdy, który jest silniejszy. 

 

Świetna jest metafora "góra piachu" - to, co się bierze za "szczyt świata" jest kruche, rozwiewane przez wiatr. Może to być wiele rzeczy - od piramid do wielkich ambicji.

 

Na końcu jest prawda - czas nie walczy z ludźmi - on ich po prostu konsumuje. Prawdziwym wrogiem człowieka nie jest najeźdźca, ale jego własna pycha.

 

Cały tekst jest jak zbiór aforyzmów do przemyślenia. Mądry i bardzo ciekawy!

 

Pył osiada na koronach,

nie po to, by je zdobić -

lecz by znów stały się ziemią.

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!!

 

Egipt dla Aleksandra był duchowym przeżyciem. Chyba tam uwierzył w swoją boskość.

 

Słowa wyroczni.

Wypił ten jad

i nazwał go prawdą.

 

Pozdrawiam