Naprawdę nie wiem

[Leszczym]

 

Doprawdy nie wiem jak opowiedzieć coś czego nie wiem, a przecież różni tacy i owacy, siacy i siamci chcieliby przecież ażebym im to właśnie, jak nic innego, opowiedział. Gdybym im to opowiedział, co notabene zupełnie jest niemożliwe wobec jawnego braku wiedzy, możliwe, że pomógłbym im się nawet opowiedzieć. Starania moje i ich starania są w gruncie rzeczy przekomiczne, a co za tym idzie wyglądają na bardzo ludzkie.

 

 

Warszawa – Stegny, 19.04.2026r.

[Magdalena]

Mówiłem to ja, Bóg

[Leszczym]

@Magdalena Ojej, sto pięćdziesiąt już razy byłem przepytywany na okoliczność, czy mam się za boga, czy nie. Serio ze sto razy już. 

@Magdalena I odpowiem przewrotnie, bo lubię przewrotność, jeśli dwusetny raz mnie zapytają czy jestem Bogiem, a zbliża się ku temu, to odpowiem, że skoro już 200 razy zostałem o to zapytany to chyba rzeczywiście Bogiem jestem. Czym z całą pewnością rozwieję wszystkie wątpliwości :)))))

[Migrena]

@Leszczym

 

w swoim  tekscie dotykasz Michał klasycznych problemów z obszaru epistemologii .

 

 

czyli pytania o to czym jest wiedza i co znaczy "nie wiedzieć” a mimo to próbować mowić.

 

masz tu też mocny ślad refleksji nad językiem.

 

i pytanie egzystencjalne - kim do cholery jesteśmy skoro ciągle próbujemy nazwać to, czego do końca nie rozumiemy.

 

Twój wiersz.

 

Twój styl.

[Magdalena]

@Leszczym

 

 

Czy ja zapytałam? Nie 

[Alicja_Wysocka]

@Leszczym Cały Ty :)

 

A  ja się zastanawiam, czy tu w ogóle trzeba coś wiedzieć - bo wygląda na to, że całe piękno siedzi właśnie w tym niewiedzeniu :)

[Berenika97]

@Leszczym

 

Sokrates wiedział, że nic nie wie - i zrobił z tego całą karierę. Może właśnie ten brak jest najlepszym punktem wyjścia. :)

[Rafael Marius]

@Leszczym

 

Mnie się kojarzy z przesłuchaniami różnych takich, których podejrzewano, że coś wiedzą a oni wiedzieli tylko to co co przesłuchujący im podkładali do podpisania.