pod światło

[Migrena]

 

 

 

 

nie wybuchło
wessało nas w wyrwę po słowach

zaczęło gęstnieć
brać wspólny oddech

czułem pod kciukiem pulsowanie splotów

wyładowania na krawędzi rzęs
powietrze między nami ścierało się w opiłki

gdy dłonie przesuwały moje brzegi
pod światło
zbyt długo by udawać przypadek

nie cofałem rąk

słuchałem
jak pod skórą przesuwa się tętno

obce a już zsynchronizowane
jakby przyszło do mnie wcześniej niż ja do niego

jak ciała w jednej osi
milimetr po milimetrze

świat rozwarstwił się między łopatkami
pod ciężarem nas
ciepłym żarłocznym
 

i właśnie wtedy
z tej kruchej równowagi

stężało -
przeszyło na wylot
zostając w środku

tam
gdzie nie ma już jak oddzielić
siebie od niego

 

 

 

 

 

 

 

[LessLove]

@Migrena Erotyka chirurgiczna, nie pierwszy raz interesująca. 

[Poet Ka]

@Migrena fajna muza

[Alicja_Wysocka]

@Migrena

Ten wiersz odczytuję - jak spowiedź w duchu.

 

 Jeszcze dokładniej: wiersz jako miejsce, w którym można powiedzieć to, czego nie da się powiedzieć drugiej osobie

Bo tu nie ma dialogu.
Nie ma „ty”.
Jest tylko świadek wewnętrzny.

[Berenika97]

@Migrena

 

To niezwykle intymne studium zbliżenia, w którym granica między fizycznością a metafizyką ulega całkowitemu zatarciu.

 

"Wessało nas w wyrwę po słowach” - wszystko, co ważne, wydarzyło się poza językiem.

 

Metafora „opiłków” jest niesamowita, sugeruje tarcie przez obecność drugiej osoby.

Ciała wiedzą szybciej, pulsują w tym samym rytmie, zanim umysł zdąży to nazwać.

 

Ustawienie „w jednej osi” - idealne dopasowanie.

 

"nie ma już jak oddzielić , siebie od niego” - metafora zjednoczenia, w którym zatracenie własnej odrębności jest ceną za absolutną bliskość.

 

Bardzo gęsty i piękny tekst o zatracaniu się w drugiej osobie. Tak go rozumiem. :)