pod światło

[Migrena]

 

 

 

 

nie wybuchło
wessało nas w wyrwę po słowach

zaczęło gęstnieć
brać wspólny oddech

czułem pod kciukiem pulsowanie splotów

wyładowania na krawędzi rzęs
powietrze między nami ścierało się w opiłki

gdy dłonie przesuwały moje brzegi
pod światło
zbyt długo by udawać przypadek

nie cofałem rąk

słuchałem
jak pod skórą przesuwa się tętno

obce a już zsynchronizowane
jakby przyszło do mnie wcześniej niż ja do niego

jak ciała w jednej osi
milimetr po milimetrze

świat rozwarstwił się między łopatkami
pod ciężarem nas
ciepłym żarłocznym
 

i właśnie wtedy
z tej kruchej równowagi

stężało -
przeszyło na wylot
zostając w środku

tam
gdzie nie ma już jak oddzielić
siebie od niego

 

 

 

 

 

 

 

[LessLove]

@Migrena Erotyka chirurgiczna, nie pierwszy raz interesująca. 

[Poet Ka]

@Migrena fajna muza

[Alicja_Wysocka]

@Migrena

Ten wiersz odczytuję - jak spowiedź w duchu.

 

 Jeszcze dokładniej: wiersz jako miejsce, w którym można powiedzieć to, czego nie da się powiedzieć drugiej osobie

Bo tu nie ma dialogu.
Nie ma „ty”.
Jest tylko świadek wewnętrzny.