zbieranie światła

[Migrena]

 

 

 

miłość nie przyszła
była tu zawsze
ukryta między twoim "nic”
a moim "jeszcze”

w twoim śmiechu
rozsypane światło
i do dziś zbieram je z powiek
jak pyłek z lustra

twój głos
to nie dźwięk
to dom w którym
serce zapomina o lęku

 

 

[Berenika97]

@Migrena

 

Zaskoczyłeś mnie! :)))) Cudnie zaskoczyłeś !  

 

Wiersz ma w sobie niezwykłą, niemal eteryczną delikatność. To zawieszenie miłości w przestrzeni niedopowiedzenia - między czyimś wycofaniem („nic”) a czyimś wyczekiwaniem („jeszcze”) - oddaje cały ciężar relacji bez używania wielkich słów. To bardzo piękne!

Metafora zbierania światła z powiek „jak pyłku z lustra” jest absolutnie magnetyczna. Jest tu czułość.

 

Głos jako „dom”, to piękna puenta. To przejście od zachwytu nad czyimś uśmiechem do poczucia absolutnego bezpieczeństwa, w którym „serce zapomina o lęku”, domyka wiersz w sposób bardzo kojący i intymny.

 

Śliczne! Jestem pod wrażeniem! I mam wielki apetyt na więcej tak wysmakowanej liryki.

 

Serdecznie pozdrawiam. 

 

 

[Poet Ka]

@Migrena piękne 

[violetta]

Ładny wiersz, pierwszy raz krótszy, lepiej się czyta:)

[Nata_Kruk]

@Migrena... :) co ja tu mogłabym naskrobać... PIĘKNIE.! po prostu.

Bardzo dobry początek.. i to zakończenie... :)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... musi być w Tobie sporo.. romantyzmu.

Pozdrawiam.

[mali]

Piękny wiersz, lekki jak... fotony (światło).

Tym dla mnie jest - światłem. Nie uderza we mnie, a raczej rozpływa sie i otula moje wewnętrzne struny miłości. 

[Migrena]

@mali

 

bardzo dziękuję za piękny koment:)

 

 

 

 

@Nata_Kruk

 

to się doczekałem:)

 

kazałaś mi pisać krócej, to się odważyłem, chociaż dźwięczą mi w uszach słowa wójta z Rancza: "swędzi was pióro redaktorze..".

 

dziękuję Nata.

 

Twoje nauki nie poszły dzisiaj w las:)

 

 

 

@violetta

 

dziękuję:)

 

poszedłam na skróty:)

 

 

 

 

@Poet Ka

 

"piękne" 

 

to jak strzał z karabinu tyle, że płatkami róży a nie śmiercionośną kulą.

 

dziękuję:)

 

 

 

@Berenika97

 

Nika.

 

Ciebie zaskoczyć to dla mnie przyjemność:)

 

bardzo dziękuję za ciepłe słowa:)

 

i w ogóle za wszystko:)

 

pięknego dnia:)

 

albo roku całego:)

 

 

Edytowane 7 godzin temu przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[Poet Ka]

@Migrena

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[viola arvensis]

@Migrena ten Twój wiersz jest jak promień słoneczka- ciepły i dobry.

 

* mam nadzieje, że ta krótka forma jest tylko eksperymentem, ponieważ Twój talent, wyjątkowość i niezwykły styl, najlepiej ujawniają się w długich utworach - tam jesteś nie do podrobienia. 

 

Pzdr.

 

[Migrena]

@viola arvensis

 

ten wiersz jest dla Ciebie 

[violetta]

@Migrena takie wiersze najładniejsze:)

[Migrena]

@violetta

 

miło to słyszeć:)

[Poet Ka]

@Migrena nie śmiej się...podziwiam Twoją odwagę opowiadania o miłości, odnoszenia się do emocji, otwartość. Pięknie odpowiadasz na analizę Waldemara w liryku "Miłość to nie tylko łóżko". Piszesz o tym, że i stabilność jest komponentą miłości. Mało kto uwzględnia ten aspekt. Zazwyczaj osoby  dojrzałe i bogate emocjonalnie.

Edytowane 2 godziny temu przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)

[Migrena]

@Poet Ka

 

ja jestem osobą dojrzała chociaż trochę zwariowaną:)

 

wiem co to jest miłość.

 

wiem jaka jest ważna w życiu człowieka.

 

kiedyś "wymyśliłem"  sobie taką myśl - miłość to jest coś takiego jak reszta świata, tyle tylko, że jest jej więcej.
 

 

miłość często umiera.

 

bez krzyku, w ciszy.

 

jest OK.

 

czasem bywa rozerwana.

 

zdradą, zazdrością, nielojalnością.

 

wtedy jej resztki bolą.

 

och jak bardzo bolą.

 

człowiek goi się wolno.

 

i to co po miłości zostaje jest najgorsze.

 

brudne.

 

a jednak człowiek wraca do miłości jakby nie pamiętał bólualbo wiedział, że to jedyne miejsce gdzie coś się wydarzy.

 

 

dziękuję Ci, że chcesz rozmawiać o miłości.

 

dla ludzi miłość jest na poziomie przeżywania serią zdarzeń.

 

poziom interpretacji faktycznie nie istnieje.

 

bo - jest jak jest.

 

 

[Poet Ka]

@Migrena zawsze powinno być miejsce na niedopowiedzenie

i możliwość wielu równoległych interpretacji, ponieważ poezja operuje metaforą i symbolem. Co hamuje przed puszczeniem wodzy wyobraźni, to obawa, żeby kogoś nie zranić, bo każdy jest bardzo  wrażliwy na punkcie swojego dzieła.

[Migrena]

@Poet Ka

 

rozumiem, co piszesz  i w dużej mierze się z tym zgadzam.

poezja rzeczywisćie potrzebuje niedopowiedzenia i przestrzeni na różne interpretacje, inaczej traci swoją głebię .

 

 

masz też rację że twórcy są wrażliwi na punkcie własnych tekstów  to naturalne bo w jakimś sensie każdy wiersz jest kawałkiem człowieka.

 

 

 

ale mam wrazenie, że tu pojawia się cienka granica.

bo jeśli zaczniemy za bardzo uważać, żeby nikogo nie zranić, to poezja zaczyna się cofać  jakby bała się własnych znaczeń !!!!!!

 

dlatego ważna jest dla mnie odwaga pisania i czytania bez nadmiernego oglądania się na odbiór.

 

przykład Andrzeja Bursy (bardzo go lubię).

on taka odwagę miał .

 

nie pisał "ostro”, dlatego że nie czuł, tylko dlatego, że był wierny temu, co widzi i przeżywa, nawet jeśli to było niewygodne.

 

i chyba gdzieś tu jest dla mnie (myślę, że dla Ciebie również) punkt równowagi.

można rozumieć cudzą wrażliwosć, ale niekoniecznie podpor ządkowywać jej swoje czytanie czy pisanie.

 

bo poezja to nie tylko forma szacunku 
to też próba dotknięcia czegoś prawdziwego, nawet jeśli to czasem boli.

 

z tym się chyba zgodzisz?

 

a może nie?

 

 

 

 

[Poet Ka]

@Migrena niech odpowiedzią będzie niedopowiedzenie :)

[Migrena]

@Poet Ka

 

może właśnie dlatego jedni zatrzymują się przy ciszy,
a inni jednak probują powiedzieć coś dalej.

czasem wbrew tej ciszy .

 

 

lubię z Tobą rozmawiać:)