Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Dwór V

Robert Witold Gorzkowski
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Robert Witold Gorzkowski

Robert Witold Gorzkowski

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)


 

Na strychu półmrok pot oblał ciało

schodzę po deskach stromą powałą

mijam kolumny w białej alkowie

wciąż jeszcze myślę o odbudowie 

 

A w sercu boleść by czas wiekowy

nie odciął tlenu z rozgrzanej głowy

chcę go zostawić o nim nie myśleć

powrócić na dół i z dworu prysnąć

 

I znaną drogą szary pagórek

wchodzę po gzymsie na samą górę

szybko przechodzę przez czeluść okna

staję na ziemi ku Tobie wzrok mam

 

W ramiona chwytam do piersi tulę

lecz czuję tulę samą koszulę

w auto wstępuję silnik zapuszczam

prysnęła chwila w drodze wiatr ustał

 

Słyszę za sobą w fali popędzie

jak drzwi trzasnęły w wielkim rozpędzie

Dwór pomruk wydał w trawy zamęcie

jakby się zapadł w czarcie tąpnięcie

 

Z mostku wyjeżdżam a za mną stawy

są już bez wody w ten dzień plugawy

nagle deszcz lunął samochód płynie

jak tratwa wątła w rwącej kotlinie

 

I rzeką spływam bezwiednie tonę

wchłania mnie żywioł wodne podwoje

hamulec duszę skroni nie czuję

w otchłań spienioną zawirowuję

 

A rozczulenia wciąż nie pojmuję

 

 

 

 

Edytowane przez Robert Witold Gorzkowski (wyświetl historię edycji)
6
aff

aff

Opublikowano
Opublikowano

Straszny dwór  to jakiś. 

 U nas się mówi na polu, nie ma dworze. Strasznie na polu, zimno, zachorzesz.

Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      zapachniało

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @sisy89   Czuć w tym wierszu spokój i czułość dla samej siebie. "Tutaj mnie odnajdziesz" to piękne zakończenie - jakby łąka była miejscem powrotu do siebie. Piękny!   
    • Berenika97
      zdarza się

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @EsKalisia   Świetnie uchwycone jest w wierszu napięcie między życiem jako projektem do zarządzania a życiem jako czymś, co po prostu się dzieje. "Zdarzanie się piękna" - to piękna, nieoczywista fraza.
    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 94. Tron z piasku

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   Dziś to głęboko pesymistyczne, antybohaterskie spojrzenie na podboje Aleksandra Macedońskiego.   Narrator nie widzi już chwały ani wielkości. Zamiast tego dostrzega powtarzający się cykl przemocy i absurdu. On widzi "wielką historię" z dołu - z perspektywy własnego wyczerpania.   Tytułowy "tron z piasku" to symbol ulotności i niestabilności władzy. Śmierć króla Persów (Dariusza) nie kończy wojny, a jedynie robi miejsce dla kolejnych tyranów. System opresji trwa nadal ("rodzą się ci sami z innym imieniem").   Narrator krytykuje rosnącą w Aleksandrze potrzebę bycia uznanym za bóstwo - nazywa to wprost "plagą". Ukazuje władzę jako niszczący żywioł, który spala tych, którzy pragną jej blasku.   Relacja między Aleksandrem a jego wojskiem uległa rozpadowi. Żołnierze już mu nie wierzą. Rozdane łupy nie są nagrodą, lecz łapówką, która ma uciszyć niepokoje i "pustkę w oczach" żołnierzy, którzy zatracili cel swojej wędrówki. Materialne bogactwo nie potrafi zrekompensować duchowego i fizycznego wycieńczenia.   Podbój Azji jawi się jako wejście w otchłań, która nie ma końca. Krajobraz potęguje poczucie beznadziei. Personifikacja "zmęczonego słońca" doskonale oddaje stan psychiczny i fizyczny całej macedońskiej armii.   Ostatnia zwrotka niesie uniwersalne, ponadczasowe przesłanie. Powrót do domu i zaznanie spokoju będą możliwe dopiero wtedy, "gdy zabraknie królów". To bezpośrednie oskarżenie władców o to, że ich osobiste ambicje są jedynym powodem cierpienia i tułaczki tysięcy zwykłych ludzi. Bardzo mądry tekst!
    • Konrad Koper
      Pole

      Przez Konrad Koper · Opublikowano

      Przestrzeń jest wypełniona kolorowymi bąbelkami metafizycznymi posiadają moc- „smoc”  
    • Berenika97
      Wojna się nie zmienia

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @jjzielezinski   Wiersz ma bardzo mocny, bezkompromisowy i antywojenny wydźwięk. Trafnie i gorzko punktuje tych, którzy na wojnie zyskują (bankierów, elity, media). Ten przekaz jest niestety aktualny - za ambicje i chciwość nielicznych na górze, zawsze płacą zwykli ludzie na dole. Historia zatacza koło, a ten wiersz świetnie to oddaje. Najbardziej uderzają słowa o tych, co "prochu nie wąchają", a mają krew na rękach - doskonałe podsumowanie tego, czym naprawdę jest wojna. Świetny wiersz z mocnym przesłaniem.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...