Zacisze ciszy.

[Leszek Piotr Laskowski]

"Zacisze ciszy"

 

Uwielbiam ciszę i każdą z nich słyszę.

„Ciszy się nie słyszy” – ktoś powie – „oprzytomnij!”

A śpiew ptaków, który ciszę kołysze?

Jak się niesie w cichej, pełnej symfonii.

 

Z wszystkich cisz najczulsza jest wieczorna,

gdy zmierzch nadchodzi i dzień do snu się układa.

Cichość dnia staje się wtedy pokorna

i wolniutko w ciszę nocną zapada.

 

Ciszę gwiazd błyskotliwych słyszę,

jak w czerni snuje się, cicho szumiąc.

Tę tak daleką słyszę – czarną ciszę,

w otchłani kosmosu jej nasłuchując.

 

Najbrzydszą ciszę wojen i głodu słyszę,

i myśli tych, którzy głusi są z wyboru.

Strach dzieci i myśli zbrodniarzy w pysze –

wszystkich słyszę, tych ludzi bez honoru.

 

Własnej zadumy ciszę również słyszę,

wpatrzony w sufit krajobrazu wyobraźni.

Napływ przeszłości mózgiem mi kołysze,

ciszą wspomnień podstarzałej już jaźni.

 

Lecz najgłębszą ciszę słyszę wtedy,

gdy w sobie samym odnajduję tę ciszę.

W niej milknie – ból, troska i ludzkie biedy,

i pozostaje tylko – dobroci zacisze.

 

Leszek Piotr Laskowski.