Twarze w maskach

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Ja nie mam z tym żadnego problemu.

Czuję się jak aktor na różnych scenach, grający różne role.

 

 

Takie rzeczy to w dzieciństwie i młodszych nastolatkach.

 

Ja też tęsknię, ale to tylko emocja, a czasu się nie cofnie.

[violetta]

@wiedźma ja chciałbym odgrywać swoją rolę w swoich wierszach:) ale byłoby fajnie, pomysłów stos:)

[Wiechu J. K.]

@wiedźma Ludzie stworzeni na podobieństwo Stwórcy/Stwórców, odziedziczyli w DNA chorobę, a może przykrywkę zwaną Maska.

[wiedźma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Rafael Marius

Ja zdjęłam maskę I zobaczyłam w przenośni " trupa ". Męczyło mnie noszenie jej. Ty masz swoją koncepcję i nie neguje jej, akceptuje. Ten krótki zapis myśli był tym co kiedyś czułam, a co czuje teraz. Wielu ludzi ma w sobie coś z dziecka, ja też i się się tego nie wstydzę.

Wiersz miał dać  odpowiedź na pytanie czy jesteśmy w stanie osiągnąć to samo bez maski. Każdy ma swoją odpowiedź, która nie jest zła, jest jego. 

I swoją odpowiedź na pytanie, kogo zobaczył .

Edytowane 1 godzinę temu przez wiedźma (wyświetl historię edycji)

[wiedźma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Wiechu J. K. Tak, zgadzam się z tym. Pozdrawiam. 

[wiedźma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Myślę, że wiersze są cząstką nas, to nasze myśli, spostrzerzenia , pytania, które nas nurtują. Są nasze. Wiersz jest często ulotną chwilą myśli, czasem nad naturą, przyrodą a czasem " idą " w innym kierunku .

Moje pisadla są właśnie ulotną chwilą myśli, tym co aktualnie mnie nurtuje .