Jedna z wielu

[Nata_Kruk]

 

               Jedna z wielu

 

 

Mała Wysoka, prawie 2430 m.n.p.m. 
Powracała wspomnieniem jak bumerang...
dziś po latach ponownie przewijam ten film.

O brzasku już upał - zmora - duża wilgotność 
kleiła ubrania do skóry. Gdy nogi dzielnie niosły 
ciało i plecak, w głowie żonglerka - jasny gwint, 
co ja tu robię - chciałam deszczu, żeby obmył chwile. 
Nad szczytem kłębił się granat nieba i niemal... 
w jednej chwili zaczęło się...

 

Ze zdumieniem odkryłam, że w ciągu minuty 
można przemoknąć do kostki guzicznej i co dziwne, 
z zawiązanych solidnie butów tryskały źródełka...
rozbawiło mnie to. Hałas opadów - wody i gradu - 
unicestwiał  rozmowy, grzmiało, raz po raz huk 
wyładowań i... ten specyficzny swąd.

 

Szybka decyzja - spadamy w dół - na zakolach
sprawdzian, czy podeszwa trzyma szlak - trzymała.
Mijaliśmy niewielki nawis skalny, pod nim... 
chyba rodzice i skulone z przerażenia dzieciaki. 
Nawałnica kradła widoczność, a telefon ani jęknął, 
gdy podtapiał się w kieszeni kurtki.

 

Po jakimś czasie niebo zjaśniało, ulżyło, ale 
do końca jeszcze... Zieleń drzew koiła oczy
po burzy, słońce suszyło co mokre, a odgłosy 
ptaków poluzowały szyki i... nagle krzyk 
- ałaaaa ! powaliło mnie - co się dzieje - 
ostrożna próba wstania - no tak, znowu kolano. 

 

Teraz w tempie ślimaka na przystanek, szczęśliwie 
podjechał zbłąkany bus zgarniając spóźnialskich.
Nazajutrz badanie oraz lista zaleceń... a góra...
nie aż taka wysoka, a emocji nie poskąpiła. Udało się.
We mnie głosik długo jeszcze szeptał - warto było,
chociażby po to, żeby spojrzeć na panoramę Tatr.

 

 

 kwiecień, 2026

 

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[violetta]

@Nata_Kruk piękne wspomnienia, tez kocham góry:)

[Jacek_Suchowicz]

@Nata_Kruk

 

to przemoknięcie fakt się zdarza

pogoda nagle płata figle

i powalenie z tym urazem

lekarz zaleceń mnóstwo pisze

 

zaś panoramę obejrzałaś

kobietą stałaś się upadłą

lecz się podniosłaś otrzepałaś

no i stwierdziłaś: "było warto"

:))

 

 

 

Edytowane 17 godzin temu przez Jacek_Suchowicz (wyświetl historię edycji)

[Nata_Kruk]

@violetta... kocham góry bardzo, naprawdę bardzo i.. udało mi się wleźć na zacne szczyty Tatr. Dziękuję.

 

@Jacek_Suchowicz... :) super wpis.!

 

w górach 'upadek' tylko jeden

zdarzył się w czasie tej wędrówki

podziwiać za to mogłam wiele

że nawet dzisiaj śnię te... górki.. ;)

 

Pozdrawiam Was

 

[andrew]

@Nata_Kruk

Śliczne wspomnienie i nie tylko. Zobaczenie siebie z perspektywy...

...

chmury opierają się 

o szczyty gór 

dziś błękit bez jednej chmurki 

wracają dawne wspomnienia 

nastrój jest bankiem pamięci 

 

witały kiedyś 

i Rysy i Giewont i Kasprowy 

bywało zmyły pot deszczem 

surowy czas zdobywania 

nie tyłko...nieba

i ... siebie 

...

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

 

[violetta]

@Nata_Kruk góry są niebezpieczne, ja weszłam tylko w Pieninach, Beskidach, Karkonoszach na szczyty przy ładnej pogodzie, piękne widoki na każdym kroku.

[Berenika97]

@Nata_Kruk

 

Ciekawa historia!

Wniosek jest prosty- góry to jedyne miejsce na świecie, gdzie płacisz za to, żeby cię zmoczyło do suchej nitki, przewiało, nastraszyło piorunami i na koniec uszkodziło kolano... a Ty po powrocie mówisz z uśmiechem- "Było warto, powtórzmy to!".

Dwa lata temu też złapała nas burza na szlaku, ale kolana nie ucierpiały. :) Rozumiem ten sentyment - bo czasami oglądamy zdjęcia i też wzdychamy - "Ach, jak było fajnie!" :))

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - skoro wspominasz no znaczy było warto mimo nie przychylnej pogody - 

                                                                                                               Pzdr.serdwecznie.

[Proszalny]

Jak widać góry mają to do siebie, że górska droga jest poezją, a wędrowiec poetą. Lubię góry, deszcz, mapy i kartki z podróży. Mała Wysoka wydaje się być przyjaznym miejscem, a kolano może nawalić nawet w łazience. 

[tetu]

Bardzo wyraziste wspomnienia, warto do takich wracać. A góry?  Cóż... kocham i choć mam je na codzień nigdy ich dosyć.

Ale zawsze podchodzę z dystansem i pokorą. Tak trzeba. 

Fajny, wspominkowy tekst. Doskonale rozumiem emocje peelki;) Serdeczności Nat.