Trzydzieste trzecie niebo

[Proszalny]

 

Idealny dzień dobrze rozpocząć godzinę przed świtem. Najlepiej od miłości, od własnych imion, które stają się pierwszym krokiem w nieznane. Za oknem robi się niebiesko i czas zaczyna płynąć przy rozmowach o chmurnych rzekach, leniwie drążących koryto nieba. Upajam się zielenią herbaty i twoim towarzystwem, które jest drogą bez powrotu. Nie wracam do starych uczuć, do dawno przebrzmiałych zdarzeń.

Na spacer wyruszamy uzbrojeni w przeciwsłoneczne okulary. Na szkle tarasy domów i czarne koty. W lesie wysokie skarpy pachną słońcem i z każdym krokiem sobie przypominamy, jak dobrze stąpać po miękkiej ziemi. Śnieg dzisiaj odchodzi w zapomnienie.

Wystawiam sofę do ogrodu. Mówisz o lipcowej nocy – że szum strumieni, że niemilknące świerszcze – kradnę z kącików ust twoje uśmiechy. Nad nami unosi się spokój, spadają kwiaty starych jabłoni i tak jak śnieg odchodzi w zapomnienie, zapominamy. Godzinę po zmierzchu wracamy, szukając przyczyny szczęścia.

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 10 Kwietnia przez Proszalny (wyświetl historię edycji)

[Marek.zak1]

Czy to jest fraszka, czy miniatura poetycka?

[Proszalny]

@Marek.zak1

 

Krótka forma? Ten dział to idealne miejsce!

 

 

Edytowane 10 Kwietnia przez Proszalny (wyświetl historię edycji)

[Nata_Kruk]

@Proszalny.. a gdzie to niebo jest.?..:) Miła lektura.

[Proszalny]

@Nata_Kruk

 

Na ziemi to niebo jest - powiedział Yoda :)

[Berenika97]

@Proszalny

 

Niezwykle nastrojowa miniatura. Uchwyciłeś tę kruchą granicę między nocą a dniem oraz między tym, co minione, a tym, co "tu i teraz". Piękne obrazy - szczególnie ten z kradzieżą uśmiechów z kącików ust i zapachem słońca w lesie. Tekst tchnie spokojem, który udziela się czytającemu.

Podoba mi się, jak subtelnie przechodzisz od odchodzącego śniegu do spadających kwiatów jabłoni - świetnie to obrazuje proces zapominania i otwierania się na nowe.

Czuła proza poetycka.

[Proszalny]

@Berenika97

 

W pisaniu dobre jest to, że można spróbować zobaczyć więcej. Nadać rzeczywistości przyjazny kształt i utwierdzić się w przekonaniu, że jest się jedną z fal na morzu harmonii. Pisanie ma właściwości terapeutyczne, a ten tekst jest jedną z afirmacji mówiących o szczęśliwym życiu. A może ono jest takie naprawdę? Wystarczy odnaleźć w sobie ten moment, gdy płatki jabłoni nie lecą obok obojętnie, ale są w nas tak samo jak uśmiech, smutek i gniew.

Czy da się zapomnieć, gdy tak dużo w człowieku ognia płonie? Dzięki pisaniu można spróbować dotknąć innych światów. Otworzyć się na nie i być może zapomnieć.

Czułość jest troską.

[Berenika97]

@Proszalny

 

Pięknie to ująłeś - pisanie jako sposób na wyjście poza siebie i jednocześnie głębsze wejście w siebie. Ten obraz fali na morzu harmonii jest bardzo trafny, bo fala nie walczy z morzem, po prostu jest jego częścią.