Ukraina'22

[slavu]

Błękit pociemniał. Anioły pękate
siały planety huczące w krąg
w deszcze i grady zdrobnione.

Zabierzcie mnie, zabierzcie stąd.

 

A ludzie tworzyli z ziemi, morza
i chmur jakby do nieba schody,
jak spęczniałe troską ciała gór
na płask rozmiażdżone w groby.

 

I mówili: to nic, że w śmierć
ubrany dziś ten świt, powietrze.
Nam jeszcze słońce dusi sny
i wiatr się jeszcze o nas trze.

 

Anioły - w żałobne płomyki świec
ucichły, jak ciepło drżących rąk
i jak para łez ciepłych milkły.
Zabierzcie mnie, zabierzcie stąd.