Dwór Gładczyn Szlachecki cz. I

[Robert Witold Gorzkowski]

 

Droga przez knieje koła buksują
szlacheckie myśli się w głowie snują
auto krę miażdży i rozchlapuje
brunatną wodę co opryskuje

Leśną polanę paśnik dla saren
wnet przybiegają łanie zdyszane
ciesząc mą duszę swoim widokiem
leśnej zwierzyny bezkresny spokój

Z drogi spoglądam mostek przecina
dwa stawy mętne co się spowiły
w zimowej szacie żabieńców ostów
przegniłych rzęśli i wodorostów

Za nimi droga a w prawo drzewa
niegdyś tu mocne las dęby miewał
i prześwituje rząd kolumn niskich
portyk z balkonem wśród plantów wykwitł

Stoi Dwór
wśród suchych wspomnień złego poranka
nie ma drzwi

W oknach zawisła leśna firanka

Wokół pulsuje życie już nowe
a on umiera w szacie lutowej
pies nie zaszczeka kot się nie przemknie
stara narzuta mu w sercu tęchnie

[Poet Ka]

@Robert Witold Gorzkowski wspaniale, że będą kolejne części

[Marek.zak1]

Bardzo lubię Twoje poetyckie podróże do tamtego świata, który tam pozostał we wspomnieniach. Pozdrawiam. 

[Robert Witold Gorzkowski]

@Poet Ka dziękuję