Wieże Radiowe

[truesirex]

Wieże Radiowe

 

Splątałem włosy wzdłuż słupów,
wrastają poprzez fale radiowe.
Piski unoszące kość skroniową —
drążą w uszach głębokie korzenie.

 

Wibrując na 104 megahercach,
blednę w antenowym kokonie.
Przeraża mnie przekaz telewizyjny.

 

Pomiędzy pasmami częstotliwości
maszty elektryczne przebijają niebo —
pamiętają wujka spalonego na szczycie.

 

 

 

 

 

Edytowane 10 godzin temu przez truesirex (wyświetl historię edycji)

[Poet Ka]

@truesirex poruszające...

[truesirex]

@Poet Ka Miło mi to słyszeć :)

 

Dziękuje ślicznie za komentarz

[Poet Ka]

@truesirex te dwa teksty kultury przekazują niewypowiedziane... chapeau bas...

[Berenika97]

@truesirex

 

Zestawiłeś niewidzialne fale radiowe z bardzo kruchą, biologiczną materią (kości, włosy, skóra).

To mocny wiersz o tym, jak technologia „pożera” jednostkę - zarówno psychicznie (poprzez lęk przed przekazem), jak i fizycznie (poprzez tragiczne wypadki i naruszanie intymności naszych ciał przez wszechobecne fale).

Przypomniał mi twórczość filmową Davida Cronenberga. 

Niesamowity wiersz! 

 

[truesirex]

@Berenika97 Dokładnie! interpretacja jak zawsze w punkt. Dziękuję za poświęcenie czasu mojemu wierszowi. Pozdrawiam serdecznie :))

[Simon Tracy]

@truesirex Wiersz industrialny.

Głęboko zapada w pamięć.

Bardzo mi się spodobał.

[truesirex]

@Poet Ka

 

Milo mi to słyszeć, twoje wiersze są niesamowite i tym bardziej cieszę się że mój ci się spodobał :)) 

@Simon Tracy Dziękuję bardzo :)) 

cieszę się że zapadł w pamięć!

Pozdrawiam serdecznie :))