Wieże Radiowe

[truesirex]

Wieże Radiowe

 

Splątałem włosy wzdłuż słupów,
wrastają poprzez fale radiowe.
Piski unoszące kości skroniowe —
drążą w uszach głębokie korzenie.

 

Wibrując na 104 megahercach,
blednę w antenowym kokonie.
Przeraża mnie przekaz telewizyjny.

 

Pomiędzy pasmami częstotliwości
maszty elektryczne przebijają niebo —
pamiętają wujka spalonego na szczycie.

 

 

 

 

 

Edytowane 3 minuty temu przez truesirex (wyświetl historię edycji)

[Poet Ka]

@truesirex poruszające...

[truesirex]

@Poet Ka Miło mi to słyszeć :)

 

Dziękuje ślicznie za komentarz

[Poet Ka]

@truesirex te dwa teksty kultury przekazują niewypowiedziane... chapeau bas...

[Berenika97]

@truesirex

 

Zestawiłeś niewidzialne fale radiowe z bardzo kruchą, biologiczną materią (kości, włosy, skóra).

To mocny wiersz o tym, jak technologia „pożera” jednostkę - zarówno psychicznie (poprzez lęk przed przekazem), jak i fizycznie (poprzez tragiczne wypadki i naruszanie intymności naszych ciał przez wszechobecne fale).

Przypomniał mi twórczość filmową Davida Cronenberga. 

Niesamowity wiersz!