Obraz dębowej potęgi.

[Leszek Piotr Laskowski]

„Obraz dębowej potęgi” 

 

Płynie nurtem rzeki

drzewa pień starego,

kornikiem zjedzony

do serca samego.

Powodzią porwany,

wolno srodkiem płynie.

Dębem kiedyś pięknym

rósł sobie przy młynie.

 

Jego duma świetności

lat kilkaset trwała,

w cieniu jego gałęzi

historia się pisała.

Opowiadać mógłby

dawniejsze przeszłości, 

na płótnach malowany –

umilkł dziś w starości.

 

Płynie więc spokojnie,

gałęzie obłamane,

korzenie spróchniałe,

prądem wody porwane.

Już nie szumią poezją

jego liście w miłości,

nikt już dziś nie zazna

jego gościnności.

 

Królowie odpłynęli

w pozażycia parkany,

i on rzeką płynie,

samotny, zapomniany.

Malarzy przy nim nie ma, 

już go nie malują, 

może w jego dziuplach,

ich duchy podróżują 

 

Kiedyś tak potężny,

burzy się nie lękał,

stał dębem! Jak dąb!

Przed nikim nie klękał.

Dzisiaj w rozpadzie,

wstydem swej słabości,

poddaje się naturze

w stoickiej pokorności.

 

Każdy ma swój szlak

w chwale i atłasach,

większych lub mniej

zaszczytnych czasach.

Bo to przeznaczenie

w każdym życia wątku

limity wyznacza

wszystkim bez wyjątku.

 

I choć nurt go niesie

do morza dalekiego, 

pamięć jego potęgi, 

przykładem dla każdego. 

W materii się rozpada,

lecz w słowie nie ginie,

A i pięknym pozostaje,

na płutnach - przy młynie.

 

Leszek Piotr Laskowski. 

[viola arvensis]

@Leszek Piotr Laskowski bardzo ładnie i ku refleksji.  

Pzdr.