spacer

[marekg]

a kiedy przechodzę obok
matowe morze ścieli się do snu
w niekończącej się wędrówce
słońce gaśnie kolejny raz

dokucza mi jedynie
cień przemijania

 

 

[Mitylene]

@marekg ujrzałam to matowe morze ścielące się do snu. Ciekawa oniryczna przestrzeń skąpana w zachodzie słońca z przemijaniem w tle. Klimat wiersza porusza wyobraźnię!

[Poet Ka]

@marekg wiersz stanowi malarską kontemplację cyklu natury, ujętą w ramy dwóch przenikających się porządków: statycznego i dynamicznego. Podmiot liryczny, przechodząc obok opisywanych zjawisk, wprowadza do utworu zasadę sekwencyjności. Obraz morza pozostaje senny i horyzontalny, budując wrażenie symultanizmu i trwania, podczas gdy linearnym doświadczeniem staje się kolejny zachód słońca. Ta powtarzalność słońca podkreśla motyw vanitas – monotonię, nieuchronność przemijania oraz kontrast między potęgą przestrzeni a kruchością chwili. Zderzenie statyki morza z dynamiką ruchu (przechodnia i słońca) tworzy symboliczną przestrzeń narodzin. W tym płynnym środowisku dochodzi nie tylko do powstania życia, ale i do aktu myślenia. Koordynacja prawej i lewej półkuli mózgowej znajduje odzwierciedlenie w harmonii przeciwieństw, przekształcając obserwację natury w głęboką, intelektualną syntezę.

 

[LessLove]

@Mitylene Siła leży w prostocie. Znaczenia zakodowane głęboko w kulturze człowieka, ale wpierw rozpoznane, jako prawa natury, do której fizycznie należymy.

@Poet Ka Każdy zachód słońca jest wschodem nocy, która czeka na niego z utęsknieniem, żeby rozsnuć swoją opowieść - o tym co niedopowiedziane w dniu, co niezrealizowane. Ale także opowieść o jutrzejszym dniu. Ta opowieść już wyrywa się do życia, jest pełna nadziei.