Idyllęta

[Florian Konrad]

Idyllęta

nie chodzi o oszustwo, mitomanię, czy dziecięcą
skłonność do fantazjowania. ta kreacja-konfabulacja
nie ma w sobie nic z afirmowania zbawiennych
mocy  wyobraźni, jej sił stwórczych.

co więc chcę przekazać?
drabinę w moim domu, wiodącą na strych.

widzisz, jak pusto? ładnie wysprzątałem,
zabawki, ubrania po zmarłych, czarno-biały
telewizor, dziesiątki innych, mniejszych i większych
śladów dawno zamkniętego czasu poszły
na wycieczkę w ogień, lub na śmietnik.

zostały dwa worki z doniczkami. za życia mamy
w domu było pełno kwiatów. teraz też są, ale
kaktusy, a to nie to samo. kaktusy – prawdziwy
metal, Gorgoroth pośród roślin.

patrz tu: peerelowskie ceramidło. jest z gliny
i absolutnie pozbawione cech drapieżności.

proponuję ci zabawę: wyobraź sobie, że na tej,
od dawna nieużywanej doniczce zasadza się
wielki świat, jest ona esencją przygód,
pełni życia!

tą, wyekspediowaną lata temu na strych doniczką,
wygrywa się wojny, podbija księstwa!

patrzysz na nią i jesteś bon vivantem i/albo macho,
do tego – miliarderem ze szlacheckiego rodu,
Sławoszem Bondem-Poniatowskim,

lecisz z nią, na niej, w niej i dzięki niej w kosmos,
odzierasz z życiorysu Aleksandra Dobę,
Brada Pitta, Johnny'ego Deppa,

dzięki doniczce wynajdujesz lek na wszelkie
rodzaje raka, więcej  – stwarzasz panaceum,
kamulec filozoficzny, podrywasz każdą kobietę
(czy mężczyznę, whatever), pusta skorupa
z czasów Polski Ludowej zapewnia ci
niekończącą się sławę, bogactwo nie do
ogarnięcia rozumem i rozum właśnie.

doniczka – byle co podniesione do rangi cudu,
banał w koronie? raczej szukanie okazji,
by być. dopatrywanie się nieistniejących zórz
na zasnutym chmurami niebie.

grzebanie palcami we własnym mięsie,
niby w niecce z pulpą tuż po świniobiciu,
by znaleźć drugi endoszkielet,
ten, o którym milczą podręczniki anatomii.

polowanie (czy mające w sobie coś z kłusownictwa?)
z siatką na urwisujące w leśnych gęstwinach,
ukryte w trawie i za meblami dzieciaki,
którymi byliśmy.

odgruzowywanie bajek.

[Proszalny]

Strych to arka przymierza, łączy z przeszłością. Nie powinien być sprzątany, chyba że na potrzeby wiersza. Wiersz jest niezwykły, wspaniały – Ferdynand lecący w windzie. Porwał, poderwał i mnie – zobaczyłem nieistniejące zorze, jak oświetlają ogród w doniczce. Mamę z konewką... i znowu poczułem jej bliskość.

Wiersz inny od tych, które u Ciebie czytałem. Powiedziałbym "piękny", ale byłoby to za mało. Jesteśmy zachwyceni: kot, ja i mama.