Mikrokosmos

[Proszalny]

Nasz przedział sypialny ma dwa miejsca leżące. Na jednym ja, na drugim kot. Pomiędzy nami atlas gwiaździstego nieba – nikomu już niepotrzebny w dalszej podróży. Na pokładzie panuje cisza, ale niech to nie zmyli. Dom jak lustro odbija nastroje. Wystarczy się wsłuchać. Pokładowy czas na chwilę przerywa swój bieg i bije dziesiątą.

 

Nikt z nas nie wie, w jakim miejscu się znajdujemy. Już dawno pomyliliśmy kurs i zamiast uparcie wracać na główne szlaki, krążymy w próżni. Nie ma potrzeby nazywać mijanych planet. Dopóki układają się w spokojne wieczory, nie ma potrzeby niczego zmieniać. Kubek ciepłej herbaty. Za oknami polarna noc odciska na śniegu ślady stóp zwierząt.

 

Kto nie chciałby zostawić wszystkiego za sobą? Narodzić się na nowo i mieć możliwość wyboru z bagażu doświadczeń rzeczy, które wydają się interesujące. Mam tutaj książki – zbyt wiele książek, by próbować je czytać. Mam także miłość, którą noszę w sobie jak światło potrzebne do życia. Jest moją nawigacyjną boją. Chyba jedyną, innej nie miałem.

 

 

grafika: mój dom

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Magdalena]

@Proszalny

Ładne coś, Pozdrawiam

[Proszalny]

@Magdalena

 

Dziękuję. Zmylił Cię zapis. To coś jest wierszem ;)

 

Przedział sypialny,  

dwa miejsca leżące.

Na jednym ja,

na drugim kot.

 

Pomiędzy nami atlas

gwiaździstego nieba,

nikomu niepotrzebny

w dalszej podróży.

 

Niech cisza nie zmyli.

Dom jak lustro odbija nastroje.

Wystarczy się wsłuchać.

Pokładowy czas

przerywa swój bieg –

bije dziesiątą.

 

 

Edytowane 6 godzin temu przez Proszalny (wyświetl historię edycji)

[Magdalena]

@Proszalny

Nic mnie nie zmyliło

mam luźne podejście

do tego czym co jest 

Czym się zdaje być

Czym się upiera być 

W danej chwili pokój

jedzie wagonem powleczony

Dobry Boże którego nie ma

Pobłogosław jak tylko Ty umiesz

Rzeczy które już są i się nazywają

A mimo to plastycznie się poddają

Figlom języka któremu się wydaje

Dobry Boże którego nie ma

 

 

[Proszalny]

@Magdalena

 

gdy pokój jest pokojem

przestaję być podróżnym

staję się niepokojem

[Magdalena]

@Proszalny

"gdy pokój jest pokojem

przestaję być podróżnym

staję się niepokojem"

Ruch się we mnie wmusił

I już nie stoję, chód chód

Krok krok za krokiem

Jakbym się zniepokoił

I ruszył ciężkim okrągłym

Duchem, ducha tego przewrotem

[Proszalny]

@Magdalena

 

Nie chwalcie ducha

przed zachodem słońca

ona nadal śpi

budzi się wieczorem

[Magdalena]

@Proszalny

"Nie chwalcie ducha

przed zachodem słońca

ona nadal śpi

budzi się wieczorem"

Nie chwalcie jej 

Przed wschodzeniem 

W góry upadła śniegiem

Majowym niechcianym

Nie chwalcie, ciszej wy

Wy! Łąki umajone!

Rzeki i dolin dziecinne

Nie chwalcie

Ciemnością przyjdzie

I zagrozi zbożu na chleb

[Proszalny]

@Magdalena

 

zboże na chleb

rośnie w Ukrainie

pomimo ciemności

 

 

Edytowane 4 godziny temu przez Proszalny (wyświetl historię edycji)

[Magdalena]

@Proszalny

"zboże na chleb

rośnie w Ukrainie

pomimo ciemności"

Z biedy chleb dla biedy

Ludzkości wstydy

Bo nie jeden jest to wstyd

Że piszę piję herbatę

I nawet chleba nie jem

Tylko mięso kiedy 

Mięsem są istoty 

Równe mnie

[Proszalny]

@Magdalena

 

mięsem są istoty

mnie równe

powiedział kanibal

[Magdalena]

@Proszalny

"mięsem są istoty

mnie równe

powiedział kanibal"

Ja córka niewyrzekła

Niedaleka od złudzeń

Zatrzymałam się

na krowach skończę

Nie będę podsycać 

Młodych kochanków

Bo z nich najdelikatniejsze

Ucztowanie mieli przodkowie

Nie tacy inni od nas

[Berenika97]

@Proszalny

 

To brzmi jak piękny scenariusz na film science-fiction świata, ale taki wyciszony. Mamy herbatę, kota i akceptację faktu, że nawigacja padła, ale w sumie to nikomu nie przeszkadza, dopóki świeci wewnętrzne światło.

 

A poważnie - można być całkowicie zagubionym w świecie, a jednocześnie czuć się bezpiecznie dzięki miłości, która zastępuje mapy i kompas.

Dobrze, że jest kot - nadaje całości niemal namacalnego ciepła w tej całej pustce.