Mary Elisabeth Coleridge - Nieproszeni (Unwelcome)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Ogromną radość i mądrość, młodość nam dała,

Ucztowaliśmy wszyscy z otwartymi drzwiami,

Gdy przeszła kobieta, co Zachód w oczach miała

I mężczyzna zwrócony do Wschodu plecami.

 

O, z miejsca stanęły serca szybko bijące,

Zapadło głuche milczenie.

Kiedy szli, zamierały usta żartujące,

Ostygły Lipca promienie.

 

Bladła w kielichach czerwień wina rozlana,

Czerniał na stole biały chleb.

Suka zapomniała ręki swego pana,

U jego stóp złożyła łeb.

 

Daj mi na ziemi leżeć, obok zdechłego psa,

Zanim znowu do tej uczty zasiądę z wami,

Gdy przejdzie ta kobieta, co Zachód w oczach ma

I mężczyzna zwrócony do Wschodu plecami.

 

I Mary (1897):

We were young, we were merry, we were very very wise,

And the door stood open at our feast,

When there passed us a woman with the West in her eyes,

And a man with his back to the East.

 

O, still grew the hearts that were beating so fast,

The loudest voice was still.

The jest died away on our lips as thy passed,

And the rays of July struck chill.

 

The cups of red wine turned pale on the board,

The white bread black as soot.

The hound forgot the hand of her lord,

She fell down at his foot.

 

Low let me lie, where the dead dog lies,

Ere I sit me down again at a feast,

When there passes a woman with the West in her eyes,

And a man with his back to the East.