Liryczna linia 64

[Proszalny]

 

poeci kreślą heksagramy
obrazy świętej katastrofy

językiem szukają pęknięć
wspólnoty znaków 

po plamach atramentu

na falach krótkich odbieram
mannę z nieba uniesień
niczym szymon z cyreny
drogą zbawienia jedźmy 

nikt nie woła

ty świnio

strofuję emocje do spółki 

z ograniczoną wyobraźnią
pamięć pokoleń usb
odtwarza słowa
szczęść przyczyny

krótka jest droga
nie kocham jej wcale
twarz w szybie autobusu
jak obraz od płótna oddziela
zachłanność przestrzeni

na pętli wzmożona uwaga 
heksagram sześćdziesiąt cztery
przystanek i koniec flirtu
spotkania trzeciego stopnia
z poezją komunikacji miejskiej

 

 

grafika: Nano Banana 2

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Poet Ka]

@Proszalny to nie jest pospolita podróż środkiem komunikacji miejskiej, tylko transcendentalny skok w podróż mityczną, w historię, w tradycję śródziemnomorską.

Edytowane 18 godzin temu przez Poet Ka
usunięcie powtórzenia (wyświetl historię edycji)

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

głodny to zawsze o chlebie myśli

i nie ma czego tu strofować

zaś w naszej głowie trwa myśli wyścig

bo są zaborcze walczą o słowa

:)))

 

[Berenika97]

@Proszalny

 

Świetny tekst o alienacji. Podmiot liryczny jest pasażerem-obserwatorem, który próbuje nadać wyższy sens zwykłej jeździe autobusem. Poezja dzieje się tu w „brudnej szybie”.

Koniec - „Spotkanie trzeciego stopnia z poezją komunikacji miejskiej” to ironiczne, ale i nieco smutne podsumowanie tego, że dzisiaj mistyka ukrywa się w rozkładzie jazdy i na pętlach autobusowych.

[tetu]

Wiesz co? Ja myślę, że nasze wiersze nadają się do Tomiku Komunikacji Miejskiej, mało tego, trzeba je oprawić w ramkę i powiesić w każdym autobusie:D

A tak poważnie, to sporo się tu dzieje! Coś mi podpowiada, że nie tylko o jazdę autobusem tutaj chodzi. W sposób bardzo ciekawy, spójny, przemyślany połączyłeś zwykłą codzienność z mistycyzmem, dystansem, ironią...

Nie wyczuwam tutaj emfazy. Ty bardzo sprawnie unikasz sentymentalizmu. 

Wiele fraz tutaj świadczy o tym, że jesteśmy rozbici pomiędzy duchowością a technologią. Synkretyzm pojęć daje do myślenia. Puenta? Właściwie niby koniec a jednak... 
Bardzo dobre pisanie. Jak widać z Twojego wiersza można wyciągnąć nawet chińską wróżbę, przy czym mój jest totalnie jednostronny i bardzo z przymrużeniem oka :)  Dziękuję za prawie, że wspólną podróż:) Pozdrawiam.   

[iwonaroma]

Czytałeś wiersz tetu :)

 

 

[Proszalny]

@Poet Ka

 

Skok ruchem konika szachowego. Opis chaosu w głowie peela – obraz świętej katastrofy. Skłonności do mistyki mieszają się ze strzępami wiadomości z drzewa dobrego i złego. Na szczęście droga jest krótka, bo zacząłby walczyć z mityczną bestią.

Dziękuję bardzo za tak miłe słowa. Podziwiam Twoje wiersze, dlatego cieszy mnie przychylny komentarz. 

 

@Jacek_Suchowicz

 

Wysłałem ten wiersz dziś Berenice

Zastanawiałem się czy świnia nie odstraszy

Jak widać ma moc przyciągania

Głodnemu bekon na myśli

 

@Berenika97

 

Rzeczywiście, nie zauważyłem tego, ale masz rację. Alienacja kwitnie i nie dziwię się, że koło peela nie ma ludzi. Są świnie ;). A mówiąc serio – to cenne spostrzeżenie. Mówiłem niedawno, że mam kłopoty z dialogami, bo nie ma we mnie ludzi. Fragmenty wiersza to przyczynek do socjopatii. Twarz w oknie, a obok siedzi Szymon z Cyreny. Dlaczego on? Przypadkowy przechodzień, który pomógł Jezusowi nieść krzyż. Zapewne bohater wiersza także potrzebował pomocy – to jedna z interpretacji. Ukryte dno, czyli podświadomość dyktująca słowa. Jest także inna myśl: to nie bohater, ale ja wołam o pomoc. Nie wiem, zbyt dużo niewiadomych. Mistyczne wzloty i upadki. Lubię to.

 

@tetu

 

Twój wiersz jest wierszem, mój heksagramem i nie nadaje się do tomiku poezji. Ale gdyby tam znalazł się obok "Ciebie", to byłbym bardzo zadowolony. Pisząc, natrudziłem się co niemiara i mam zamiar na przyszłość unikać takich eksperymentów. Nie pytaj mnie, o czym to jest, bo nie wiem. Wszystko, co piszę, dyktuje mi intuicja. Później siedzę, poprawiam myśli, próbuję odnaleźć sens i ukryć go w dwuznacznościach. Jestem kiepskim poetą.

Chciałbym kiedyś napisać wiersz, który będzie miał zapach deszczu. Słychać w nim będzie toczące się koła i głosy ludzi – niekoniecznie szczęśliwych, rozmawiających ze sobą tak, jakby nie wiedzieli, że są aktorami – stworzeni w  czyjejś wyobraźni.

Puenty nie ma. Linia 64 to flirt z poezją komunikacji... Heksagram 64 - przystanek przed finałem.

 

@iwonaroma

 

Czytałem i bardzo mi się podobał. Jest przytulny jak autobusowy przystanek, jak dwoje ludzi pod nim, a wokół ocean deszczu.

 

___________

 

Dziękuję za komentarze. Jesteście niesamowici!

 

 

Edytowane 15 godzin temu przez Proszalny (wyświetl historię edycji)

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

o niczym innym nie myślałem

fakt że nie bekon ale szynka

a szynka z - o fo pax małe

nie kuśmy myślą samotnika

:)))

[andrew]

@Proszalny

...

wystarczy 

zgubić z oczu siebie 

aby zobaczyć

czy .... właściwym 

numerem jedziemy 

...

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

[Proszalny]

@andrew

 

gdy gubię się z oczu

staję się numerem

autobus jedzie bez celu

 

Cudownego dnia Andrew :) Ku światłu!