Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

drogą  przeznaczenia każdy idzie

lecz nie każdemu jest przychylna

bywa marudna szara kąśliwa

 szpeci nasze życie

 

ale mimo to jednak nam bliska

co dzień na nowo odkrywana

my próbujemy ją zrozumieć

płaczem lub uśmiechem

 

drogi przeznaczenia nie unikniemy

ktoś lub coś dla nas ją wymyślił

musimy  chcąc nie chcąc nią iść

by na końcu odnaleźć zrozumienie

 

Opublikowano

@Waldemar_Talar_Talar

Ale przeznaczenie nie niewoli serca, nie niewoli woli - a to one, według mnie, tworzą treść naszego życia.

Nie droga, która jest nam dana, ale my dający siebie, idący tą drogą.

 

Ważny temat doli człowieczej, potraktowany z należną delikatnością. Pozdrawiam.

@KOBIETA

Wiedziałem :-) Kto jak kto, ale ty nigdy nie oddasz się w niewolę "przeznaczenia". Ja także :-)

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witam - chyba nikt nie chcę - ale różnie bywa - dzięki że byłaś - 

                                                                                      Pzdr.serdecznie.

Witaj - cieszy mnie że ważny temat widzisz w tym wierszu - dzięki 

                                                                                          Pzdr.

@Poet Ka - @Simon Tracy - dziękuję - 

Opublikowano

@KOBIETA

Serce!

Nasze wybory powinny być zawsze głosem serca, czasami zgodnym z rozumem

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie ma przeznaczenia, nie ma przypadków. To taśma, na której kręcimy, z drżącymi rękami nowicjusza, z szaleństwem lub wzruszeniem, najlepszy, jaki potrafimy. Kochajmy zawsze z dziecięcą naiwnością.

Życzę Ci chronicznej naiwnościz obecnością kogoś, kto zadba o resztę

 

 

Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj - też tak sądzę  - żeby odnaleźć owe zrozumienie - 

            dziękuje za ładny - jest mi miło -

                                                                     Pzdr.uśmiechem.

Witaj - faktycznie przykre to o czym wspomniałeś w komentarzu  -

           dziękuje że czytałeś - 

                                                       Pzdr.

Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

@Waldemar_Talar_Talar- odziedziczony po przodkach materiał DNA, decyduje jacy jesteśmy, warunkuje nasze życie, oczywiście nie znaczy to, że nie mamy na nie wpływu. No a koniec czeka nas "z grubsza" ten sam.

@KOBIETA serduszkuję, co przeczytam, bo to ciekawe, poza tym cenię Twoje wiersze. 

Nie mam czasu, możliwości, umieszczać pod każdym wierszem wpisu, ale zawsze mam możliwość, kiedy czytam, podserduszkować. Kiedy pierwszy raz byłam na poezja.org, Twoje wiersze i Bereniki, bardzo mnie zaintrygowały.

@KOBIETA "La peregrina..."-zachwyt!

Edytowane przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • „Bajkowy świat”   Tak chciałoby się powrócić w beztroski dzieciństwa czas, o drabinie lat zapomnieć i znów zaczarować świat.   Uwierzyć w żabią królewnę w płaszczu z kaczeńców i ros, na głowę włożyć donicę, by rycerz odnalazł swój los.   Iść zgładzić smoka srogiego, dłoń swej wybranki odzyskać, nie lękać się żadnych zaklęć, różą w jej oczach rozbłysnąć.   Zbudować z krzeseł i koców piękny, podniebny żaglowiec, by kraść skarby z wysp piratów, gdzie nie dotarł żaden człowiek.   Nosić w kieszeni dwa świerszcze, z kotem pogadać na płocie i poczuć osiki dreszcze w słonecznym, sierpniowym złocie.   Gdy mama z progu zawoła na obiad pachnący latem, w złotym powozie powrócić, z wyglądu – groźnym piratem.   Wspiąć się na grzbiet wielkiej chmury, co płynie białym okrętem, spoglądać na ziemię z wysoka pomiędzy gwiazd firmamentem.   Patyk zamienić w różdżkę, co wszelki smutek odgania, i z dziecięcą, dziką odwagą zasiąść z mamą do śniadania.   Czas biegnie, świat się odmienia, w lustrach twarze coraz bledsze, lecz w sercu wciąż żyją baśnie i sny najmądrzejsze, najlepsze.   Bo kiedy gaśnie dzieciństwo, nie musi umierać marzenie – kto nosi je wiernie w sercu, ten je zamienia w spełnienie.   Leszek Piotr Laskowski
    • Żyję w ciągłym strachu, jak ten liść na wietrze, że mnie dziś opuścisz, że ktoś będzie lepszy.   Żyję przestraszona przy każdym konflikcie, że już sobie pójdziesz i co dobre zniknie.   Ref: Tyle we mnie strachu i tyle pragnienia, spróbujmy zawiązać nić porozumienia.   Tyle we mnie strachu, tyle niepewności. Jak spokój odzyskać i życie uprościć?   Jak masz pójść, to pójdziesz. Wpływu na to nie mam: czy mnie w środku kochasz, czy to są złudzenia.   Ref: Tyle we mnie strachu i tyle pragnienia, spróbujmy zawiązać nić porozumienia.   Ale potrzebuję, choć dziś drżę niepewnie: ufać więcej światu. wierzyć w samą siebie.   I to może po to los nas pokierował, żebym spróbowała stworzyć się od nowa.
    • @entracte Pozwolenie i rozkaz jednocześnie. Czasem warto pozwolić sobie na taki luksus ;) jak odłożenie obowiązków i otwarcie wyobraźni. Bardzo podoba mi się fraza " pomarnuj czas", który można w dosłowności zmarnować na marzenie, ciszę czy na przerwę spektaklu życia.
    • @Stukacz bardzo udana aranżacja i świetny tekst. Pozdrawiam z uśmiechem;)
    • @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...