Amor fati!

[Anton_Borowicz]

Amor fati!

 

2021 (1919) 

Tyle lat upłynęło, od roku tamtego, 

Gdzie młodzieniec, taki ja, u stóp miał świat mały, 

Mały, bo to swój własny, wolny od każdego, 

Osadem nie pokryci, radośnie dni brzmiały. 

Gdy przyszły zaś opady, nikt kto z nas przypuszczał, 

Widzim się raz ostatni, krew bym swą upuszczał. 

 

Za późno więc odkryłem, że osad nas pokrywa, 

Mych to barwnych przyjaciół - co miła rodzina. 

Nim wszystko osad pochłonął, nie znały więc dzieci 

Czerwonych pyłków, kurzu, ni białych róż pęków, 

Bo uśmiechy szerokie, lico w nocy świeci 

Wśród tysiąca z płyty bloków, wśród wielu rozmów, 

 

Młoda trawa, jej zapach – w pamięci, zawsze, 

Chociaż gdy deszcz i śniegi - nic nie było straszne. 

I ogniska płomienie, nieba co sięgały, 

Wznoszą się ku górze i miejsca pozostały. 

Na wieki przeznaczone, były one przecie, 

Płytki pokryły miejsca, a ja bieli dziecię. 

 

Gdy jesieni czas nastał, kolejne nieszczęście, 

Bom się zakochał, gdy dzieckiem być miałem. 

Myślałem - Boga nogi - złapałem nareszcie. 

A Pan Bóg dawno krył - całym swoim ciałem. 

Pyłków coraz to więcej, nie sposób oddychać, 

W oczy złośliwie wchodzą, nie ma jak się cofać. 

 

2022 (1920) 

Pięknie mi tak się leży, piękniej śni o przeszłym, 

Twarzyczki, co czerwone, białe, a ja blady 

Wprost uwierzyć nie mogę, byłem dziecię pięknym, 

Jakże to Fedon mówił? Śmierć jest aktem zdrady, 

Dla Sokratesa zdrada, cóż dla Boga znaczę? 

Może żem dużo czerpał, zużył cuda sprawcze? 

 

I cieszą się ci ludzie, lecz z czego się cieszyć? 

Zakochany tak bardzo, a siebie nie kocha, 

Ale kocham, ja kocham - samą sztuką grzeszyć, 

Ja kocham, ale kocham - gdy piękna jest mowa. 

Zmarłych tekst zostawiony - jak to żaden język, 

Więc i żadna mowa, gdy czytam – Gejzeryk. 

 

Słyszałem, od złodzieja, że jedzenie drogie, 

I słyszałem, że lekarz, w pracy często pije. 

Byłem raz u takiego, miał dużo na głowie, 

I mówiłem - po co dbać? Wszystko zaraz minie, 

On zaś - żem najlepszy jest, po co głowę tracić? 

Mówił tak, a ja jemu - chorobą się splamił. 

 

To o nie miłości ból, to ból o młodości, 

Bo młodość mi miłością, wszystkim co też zdrowie. 

I siebie często pytam, jak wyjść bez zazdrości? 

Jak wyjść na ludzi można? Dzwiami już ktoś powie, 

Niech on sam idzie przez drzwi, ja wtem pójdę oknem, 

Bom ja – ja amor fati – tej zasady piewcą.