Historia edycji

Gdzie ciemność nie pozwala spojrzeć tam pomieszenie za drzwiami, wejście z pożókłej nocą ulicy, gdy na niebie srebrzący się pyłem księżyc wskazuje drogę do gwiazd, iskier przedwiecznych połyskujących bielą złotych klamek ku życiu.   Napatrzyłem się na Twoje lśniące brwi, tryskające nienawiścią w bloku z boleści by odjeść w czeluść parteru i pustym korytarzom powiedzieć dziękuję jak w próżni wyrzec słowa pożegnania, czarna dziura w sercu   Wspomnienia wpadają, a sny wychodzą jak między rzeczywistościami krok, ta masa doświadczeń,  przygniata mnie do dni minionych by w ten brudny bląd Twoich kręconych włosów znów wedrzeć się jak złodziej w myśli   Tam skradłem wiarę sobie, i poszedłem z nią znajomą ulicą by wejść i zobaczyć migające żyrandole przekazu, który nie zakotwiczył i nie kotwiczy wciąż, sława, opuściłaś mnie Semiramis   Teraz ja Apollo, niczym jabłko grzechu wyrastam tu i ówdzie jak duch, w jądrze ziemi biel niezauważona, doświadczony znów, nawozem chwil, nie puszczam ziaren  by wyrosły z nich wszczepione w życie gałęzie

Witaj -  wieczór  zamknął okiennice  mówiąc ptakom  dobranoc  - poetyckie otwarcie wiersza - tak lubię -                                                                                                     Pzdr

@Duch7millenium Brilliant.

@hollow man No ba :)

Mam fafkulce, oniemiałem z zapachu, już nie ma strachu, jest czas na podryw i śmiech