Ona i on

[Proszalny]

 

Chciałbym powrócić na opuszczone wybrzeże, gdzie napotkałem tę parę. Ona była dla niego, on dla niej. Ja byłem postacią z oddali. Ona mogła być Eurydyką, a on Orfeuszem, tuż po tym, jak wyrwał ją z głębi piekieł, bowiem w tym wymyślonym świecie każdy mit miał szczęśliwe zakończenie. Choć „zakończenie” to złe słowo, bo oni rozpoczynali pisać swoją historię.
Widziałem, jak wspinają się ścieżką na wysoki klif. Nad nimi stał chylący się ku upadkowi dom. Nie jest to tylko metafora, bo dom ten, naprawdę chyląc się ku morzu, spoglądał pustymi oczodołami okien w wiszącą pod nim przepaść.

On nigdy nie lubił zabaw w dom, ale dziś myślał, że chętnie zobaczyłby ją, wieszającą w oknach muślinowe zasłony. Ona jeszcze nie wiedziała, czy jej widok krzątającej się wokół codziennych spraw byłby dla niego przyjemny. To mógł być ich pierwszy dzień wakacji, urlopu od życia, jaki wzięli w tajemnicy przed bliskimi. Nikt nie zauważył ich zniknięcia.
Na wąskim pasku plaży pod klifem wyrastały obumarłe pnie drzew. Nocami ktoś śpiewał na wydmach. Nocami zapalały się pojedyncze światła w oddali, światła domów identycznych do tego, w którym mogli zamieszkać razem. Wybrzeże było pełne wymyślonych światów.

Tej nocy głos świerszczy podobny był do piasku przesypującego się w klepsydrze.
On usiadł na ławce przed domem. Pachniał kwitnący bez. Był też inny zapach, dobrze mu znany, choć nie potrafił go nazwać. Tak pachnieć mógł przebudzony las, wilgotne włosy kobiety, o której marzył. Ona siedziała tuż obok, nie zdając sobie sprawy, że to, co się dzieje, jest prawdziwe.
Niby wierzyli, że opuścili piekło dawnego życia. Jednak, by wiara stała się prawdą, potrzebowali czasu, wybuchów żalu zapadających w morze. Drobiazgów, z których składa się każdy dzień.

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@Proszalny

 

Ciekawość mnie tu przygnała.:) 

 

Ten tekst jest liryczny - na pograniczu prozy poetyckiej. Ma melancholijną atmosferę miejsca zawieszonego poza czasem - opuszczone wybrzeże, ruina domu nad klifem, noc pełna świerszczy. To świat oniryczny, niemal filmowy. Mitologiczne odniesienie (Orfeusz i Eurydyka) wprowadza temat ucieczki z „piekła dawnego życia", nowej szansy, ale też niepewności. Dom chylący się ku upadkowi to doskonała metafora kruchości ich sytuacji. Końcowe zdanie „Drobiazgów, z których składa się każdy dzień" urwane po przecinku sprawia wrażenie niedopowiedzenia.

Czy narrator-widz jest naprawdę potrzebny?

 

To bardzo ładny tekst. Podziwiam osoby, które w taki naturalny sposób łączą prozę z poezją. 

Moje opowiadania są epiką "z krwi i kości", a że sama lubię powieści z dialogami .... To sam rozumiesz. 

[Proszalny]

@Berenika97

 

Narrator jest obecny w większości moich tekstów. Bohaterowie zazwyczaj są cieniami, nie mówią zbyt dużo – dlatego narrator jest niezbędny. Jest demiurgiem.

Mam taki problem z dialogami, że wokół mnie i we mnie nie ma ludzi. Jest tylko Mistrz, ale z nią porozumiewam się w języku ptaków.

Bardzo lubię ten tekst. Napisany na jednym oddechu, w przeciwieństwie do wierszy, których układanie przypomina mi rozwiązywanie krzyżówki. Chciałbym napisać wiersz prosto z serca, nie używając głowy – wiersz bijący w rytm serca. Słowami najprostszymi, nie popadając w banał. Może kiedyś się uda. Muszę się tylko otworzyć.

Melancholia to zaborcza pani. Jej siostrą jest depresja. Nie polecam.