wiersz o ciele i przetrwaniu w brutalnej przestrzeni !!!
to co piszesz nie mieści się w moim rozumieniu poezji.
nie ma tu opisu aktu seksualnego jedynie jego zarys lub domniemanie.
to jest egzystencjalny, brutalnie zmetaforyzowany jego obraz jako forma ratunku przed rozpadem.
miasto tutaj nie jest tłem bo jest organizmem drgającym w gorączce, który pozera i jednocześnie wymusza bliskość.
język idzie w stronę mięsa, rdzenia, bólu ale to nie epatowanie, tylko próba przebicia się przez skorupę obojętności.
minimalistyczna erotyka nie jest tu czułoscią tylko jest mechanizmem przetrwania, krótkim spięciem w układzie umierającej przestrzeni.
kontrastem między brutalnością materii a nagłym, niemal świętym momentem "liczenia serca” .
chodzi tutaj.o kilka nakładających się "rozpadów”, które w tekście zasugerowalem, a nie nazwałem wprost.
i tak.
rozpad relacji.
rozpad sensu.
rozpad świata.
rozpad jednostki.
w moim wierszu nie ma :
klasycznej zmysłowości
seks nie jest przyjemnością, tylko napięciem i ratunkiem
dominuje przemoc językowa, nie sensualność
a wracajac do rozpadu sensu.
zauważ, że język w wierszu się "psuje”
modlitwa zamienia się w odruch,
usta w ranę,
miłość traci nazwę.
seks nie jest tu znaczeniem, tylko ostatnim doświadczeniem, które jeszcze coś znaczy fizycznie.
i jeszcze jedno.
w zadnym wypadku nie jest to erotyk !!!
to poezja brutalna i egzystencjalna, w której cielesnosć staje się narzędziem przetrwania i świadectwem intensywnosci doświadczenia w brutalnym świecie czyli coś w rodzaju "poezji ekstremalnej”.
jeżeli zechcesz chętnie rozwinę to co napisalem wcześniej.
a co do filmiku.
tak, to taka moja prowokacja.
chcialem powiedzieć tym filmikiem - zobacz: tak wygląda przeciwienstwo miłości.
jeżeli to do kogoś trafi to cel osiagnąłem.
jeżeli nie ?
nie rozerwę się przecież granatem !
.thumb.jpg.24ff4d9056d3da47ce3fae75f93e4311.jpg)
