W poszumie życia

[lena2_]

Wrastamy w siebie jak drzewa,

kołysząc wspólne konary,

a losy wzajemnie plotąc,

gubimy liście do pary.

 

I tylko czasem w prześwitach,

wiatr gniewne nuty rozpina,

jakby chciał sprawdzić czy jedno,

potrafi drugie podtrzymać.

 

A chłód , co kruszy ramiona

i nagłą przejmuje grozą,

 odchodzi cicho na palcach,

zdumiony naszą symbiozą.

[APM]

@lena2_ Piękny wiersz o przemijaniu i wytrwaniu ze sobą, przy sobie, a nie obok siebie. Dziś to prawdziwa sztuka.

[Berenika97]

@lena2_

 

Cudowna metafora -  drzewa, które wrastają w siebie, tracąc liście do pary. To właśnie tak wygląda prawdziwa bliskość - wzajemne oddziaływanie, w którym osobne losy stają się jedną wspólną historią.

 

p.s. Dlaczego w tym dziale?