Na wydmach

[Proszalny]

 

Na opuszczonym wybrzeżu
Spotkałem parę
Ona była dla niego
On dla niej
Był Orfeuszem

 
Była Eurydyką
Uprowadzoną z piekieł
W tym wymyślonym świecie
Mity nie miały końca
Rodziły z piasku
Martwe pnie drzew

Herosi robili z nich ławki
Przy domu zakwitał bez
Był także inny zapach
Tak pachnieć mógł przebudzony las
Wilgotne włosy kobiety siedzącej obok

Żeby uwierzyć w cud
Potrzebowali morza
Przypływów odpływów

Pływali po powierzchni
Drobiazgów powszednich dni

 

[Łukasz Jurczyk]

@Proszalny

 

Styks wysechł dziś.

Została tylko sól.

I wy dwoje tu.

 

Pozdrawiam

[KOBIETA]

@Proszalny

 

Orfeusz i Eurydyka …hmm…

 

Nigdy nie spoglądaj za siebie. Pozdrawiam:) 

[Proszalny]

@Łukasz Jurczyk

 

Dziękuję za tak celną miniaturę. Wydawać by się mogło, że kiedy zostaje "tylko sól" nie ma ratunku. Na szczęście prócz soli nadal są razem - "wy dwoje tu", to dobry prognostyk. 

 

morze spłucze z nich sól

nadal chcą być we dwoje

może Orfeusz zaśpiewa

Eurydyka zatańczy

 

pozdrawiam serdecznie

 

@KOBIETA

 

Cenna rada. Orfeusz był winny :) Dziękuję Kobieto :)

 

 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - Pływali po powierzchni
Drobiazgów powszednich dni - ale to fajne - udany wiersz - 

                                                                                                          Pzdr.

[Proszalny]

@Waldemar_Talar_Talar

 

Pięknie dziękuję Waldemarze. Jest mi bardzo miło :) Pozdrawiam również. Spokojnego wieczoru.

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ta strofa robi  wrażenie

 

przypływy odpływy powszednich dni

przemienne jasność i ciemność

a życie jest cudem uwierzysz mi

na plaży para niejedna ...

 

Pozdrawiam